Στον δρόμο για τους Ολυμπιακούς Αγώνες και καθημερινές είναι οι φωνές από αθλητές και ομοσπονδίες για τα πολλά και σοβαρά προβλήματα που υπάρχουν στην προετοιμασία. Η Ελλάς πέρα από την οργανωτική επιτυχία πρέπει να επιδιώξει και να πετύχει και την αγωνιστική, αλλά τα μηνύματα κάθε άλλο παρά αισιόδοξα είναι. Τεράστια είναι τα προβλήματα που έχουν να κάνουν με τα γυμναστήρια και τα χρήματα που διατίθενται.
Tα μηνύματα… παραγίνονται δυσοίωνα για την εποχή μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες, αλλά μη φθάσουμε εκεί. Τι είχαμε μέσα στο 2003 για παράδειγμα; Συνεχείς φωνές. Η Αττική έμοιαζε με ένα τεράστιο εργοτάξιο, αλλά ο στίβος για παράδειγμα ο βασιλιάς των αθλημάτων στους Ολυμπιακούς Αγώνες δεν είχε χώρο να στεγασθεί. Παραδόθηκε κάποια στιγμή ο χώρος στον Άγιο Κοσμά, αλλά και αυτός φάνηκε να έχει προβλήματα. Το αποτέλεσμα ήταν το μεγάλο μήτινγκ «Τσικλητήρεια» να μετακομίσει στα Τρίκκαλα. Και πάλι καλά να λέμε: Η ομοσπονδία ποδηλασίας, βλέπετε, σκέφθηκε κάποια στιγμή να διοργανώσει το πανελλήνιο πρωτάθλημα… στη Βουλγαρία! Εάν γινόταν και αυτό θα είχαμε να λέμε για το μεγάλο ρεζίλι. Ευτυχώς επικράτησαν πιο ψύχραιμες σκέψεις και το αποφύγαμε. Και οι καταδύτες όμως στην πόλη των Πατρών μετακόμισαν και μόλις πριν λίγες ημέρες πριν επέστρεψαν καθώς παραδόθηκε το έργο στον Άγιο Κοσμά, επίσης.
Με τα οικονομικά τι γίνεται; Δημοσίευμα των ΝΕΩΝ τον Νοέμβριο του 2003, μιλούσε για βαρίδι 20 δισ. και εξηγούσε ότι 10 μήνες πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες, ο ελληνικός αθλητισμός βρίσκεται σε μια από τις χειρότερες κρίσεις των τελευταίων ετών. Ήταν η περίοδος που το υφυπουργείο αθλητισμού… προέτρεψε τις ομοσπονδίες να συνάψουν δάνεια για να αντεπεξέλθουν στις αυξημένες, λόγω της χρονιάς, υποχρεώσεις τους. Από την στιγμή που οι ομοσπονδίες έχουν άδεια ταμεία, δεν παίρνουν χρήματα και οι αθλητές. Και ένας Θεός ξέρει πού θα φθάσει και πού θα καταλήξει αυτή η δυσχερής κατάσταση. Περικοπές, είναι η αγαπημένη λέξη όλων… Σε απάντηση όλων αυτών τότε, ο υφυπουργός αθλητισμού κ. Λιάνης είχε τονίσει ότι το κομμάτι του προϋπολογισμού μας δεν είναι μεγάλο και κάθε λίγο και λιγάκι ανακύπτουν προβλήματα λόγω των Ολυμπιακών Αγώνων και λόγω της φύσης του ελληνικού αθλητισμού. Μια άλλη διάσταση στο θέμα έδωσε ο επί κεφαλής για μια ακόμα φορά της ολυμπιακής προετοιμασίας κ. Παπαδογιαννάκης: μέχρι τώρα (τότε) από την πολιτεία, έχουν δοθεί 4 δισ. δρχ. για την ολυμπιακή προετοιμασία. Και η ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή έχει δώσει άλλο 1 δισ. για το σκοπό αυτό από τα δικά της έσοδα. Το γεγονός όμως ότι όλες οι ομοσπονδίες αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα έχει ως πιθανό ενδεχόμενο χρήματα της ολυμπιακής προετοιμασίας να πήγαν για την κάλυψη λειτουργικών αναγκών και όχι για την προετοιμασία των αθλητών.
Με τους αθλητές όμως, τι γίνεται; Πρώτα από όλα παραπονούνται -συχνά-πυκνά - πέρα από την μη καταβολή χρημάτων, για την έλλειψη προπονητικών χώρων, αλλά και για τις εγκαταστάσεις του Αγίου Κοσμά που αποτελούν το αθλητικό τους σπίτι. Οι ίδιοι τι κάνουν; Συμμετέχουν σε αγώνες;
Μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϋ, που η Ελλάς πανηγύρισε μια πρωτοφανή συγκομιδή 13 συνολικά μεταλλίων (4 χρυσά, 6 αργυρά και 3 χάλκινα) που την κατέταξε στην 17η θέση της κατάταξης, μεταξύ των 80 χωρών που πανηγύρισαν ακόμα και ένα χάλκινο μετάλλιο, υπήρξε μια ύφεση. Το πιο χαρακτηριστικό είναι ότι οι μισοί τουλάχιστον από τους αθλητές και τις αθλήτριες που ανέβηκαν στο βάθρο στο Σίδνεϋ, ούτε καν αγωνίσθηκαν ή δεν γνώρισαν άλλη σημαντική επιτυχία. Στην άρση βαρών, η «ομάδα-όνειρο» όπως δίκαια χαρακτηρίσθηκε, με τις δεκάδες πολύ σημαντικές επιτυχίες από το 1992 και μετά, προετοιμάζεται για τους Ολυμπιακούς Αγώνες και έχει αφοσιωθεί ολοκληρωτικά σε αυτό το στόχο. Έτσι, λοιπόν, έλαμψε δια της απουσίας της από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Βανκούβερ, που έγινε το 2003. Ο Δήμας ένοιωθε έντονες ενοχλήσεις στον μηρό και ο Καχιασβίλι υπέστη υποτροπή στο τραύμα του στον μηρό.
Η Ιωάννα Χατζηιωάννου μετά την μεγάλη επιτυχία της το 2000, με την κατάκτηση του χάλκινου μεταλλίου στα 63 κιλά, εγκατέλειψε. Ο Πύρρος Δήμας ένας από τους θρύλους της παγκόσμιας άρσης βαρών με 3 χρυσά μετάλλια σε Ολυμπιακούς Αγώνες, όπως και οι Κάχι Καχιασβίλι, μετά το Σίδνεϋ αγωνίσθηκε, λόγω τραυματισμού, μόλις τον Μάιο του 2002 στο τουρνουά «Τόφαλος Κακούσης», αλλά απουσίασε από όλες τις μεγάλες διοργανώσεις. Με την αλλαγή των κατηγοριών, στην πόλη των Αθηνών, θα αγωνισθεί στα 94 κιλά. Εάν τελικά αγωνισθεί. Και εάν αγωνισθεί, κατά πάσα πιθανότητα θα είναι στην ίδια κατηγορία με τον Καχιασβίλι την άλλη μεγάλη μορφή της άρσης βαρών. Θα έχουμε τον εμφύλιο;
Και οι δυο τους εμφανίσθηκαν σε έναν αγώνα επίλεκτων το 2003. Ο Δήμας, αποφάσισε τελικά να μην συμμετάσχει στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα που έγινε στο Λουτράκι, μη θέλοντας να πιέσει τον εαυτό του μετά την αρθροσκόπηση μηνίσκου που υποβλήθηκε τον Αύγουστο του 2002. Ο Καχιασβίλι, ήταν 5ος στο αρασέ στο Λουτράκι με 177,5 κιλά. Στο ζέσταμα στο ζετέ ένοιωσε ενοχλήσεις στον μηρό και εγκατέλειψε.
Tα μηνύματα… παραγίνονται δυσοίωνα για την εποχή μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες, αλλά μη φθάσουμε εκεί. Τι είχαμε μέσα στο 2003 για παράδειγμα; Συνεχείς φωνές. Η Αττική έμοιαζε με ένα τεράστιο εργοτάξιο, αλλά ο στίβος για παράδειγμα ο βασιλιάς των αθλημάτων στους Ολυμπιακούς Αγώνες δεν είχε χώρο να στεγασθεί. Παραδόθηκε κάποια στιγμή ο χώρος στον Άγιο Κοσμά, αλλά και αυτός φάνηκε να έχει προβλήματα. Το αποτέλεσμα ήταν το μεγάλο μήτινγκ «Τσικλητήρεια» να μετακομίσει στα Τρίκκαλα. Και πάλι καλά να λέμε: Η ομοσπονδία ποδηλασίας, βλέπετε, σκέφθηκε κάποια στιγμή να διοργανώσει το πανελλήνιο πρωτάθλημα… στη Βουλγαρία! Εάν γινόταν και αυτό θα είχαμε να λέμε για το μεγάλο ρεζίλι. Ευτυχώς επικράτησαν πιο ψύχραιμες σκέψεις και το αποφύγαμε. Και οι καταδύτες όμως στην πόλη των Πατρών μετακόμισαν και μόλις πριν λίγες ημέρες πριν επέστρεψαν καθώς παραδόθηκε το έργο στον Άγιο Κοσμά, επίσης.
Με τα οικονομικά τι γίνεται; Δημοσίευμα των ΝΕΩΝ τον Νοέμβριο του 2003, μιλούσε για βαρίδι 20 δισ. και εξηγούσε ότι 10 μήνες πριν από τους Ολυμπιακούς Αγώνες, ο ελληνικός αθλητισμός βρίσκεται σε μια από τις χειρότερες κρίσεις των τελευταίων ετών. Ήταν η περίοδος που το υφυπουργείο αθλητισμού… προέτρεψε τις ομοσπονδίες να συνάψουν δάνεια για να αντεπεξέλθουν στις αυξημένες, λόγω της χρονιάς, υποχρεώσεις τους. Από την στιγμή που οι ομοσπονδίες έχουν άδεια ταμεία, δεν παίρνουν χρήματα και οι αθλητές. Και ένας Θεός ξέρει πού θα φθάσει και πού θα καταλήξει αυτή η δυσχερής κατάσταση. Περικοπές, είναι η αγαπημένη λέξη όλων… Σε απάντηση όλων αυτών τότε, ο υφυπουργός αθλητισμού κ. Λιάνης είχε τονίσει ότι το κομμάτι του προϋπολογισμού μας δεν είναι μεγάλο και κάθε λίγο και λιγάκι ανακύπτουν προβλήματα λόγω των Ολυμπιακών Αγώνων και λόγω της φύσης του ελληνικού αθλητισμού. Μια άλλη διάσταση στο θέμα έδωσε ο επί κεφαλής για μια ακόμα φορά της ολυμπιακής προετοιμασίας κ. Παπαδογιαννάκης: μέχρι τώρα (τότε) από την πολιτεία, έχουν δοθεί 4 δισ. δρχ. για την ολυμπιακή προετοιμασία. Και η ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή έχει δώσει άλλο 1 δισ. για το σκοπό αυτό από τα δικά της έσοδα. Το γεγονός όμως ότι όλες οι ομοσπονδίες αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα έχει ως πιθανό ενδεχόμενο χρήματα της ολυμπιακής προετοιμασίας να πήγαν για την κάλυψη λειτουργικών αναγκών και όχι για την προετοιμασία των αθλητών.
Με τους αθλητές όμως, τι γίνεται; Πρώτα από όλα παραπονούνται -συχνά-πυκνά - πέρα από την μη καταβολή χρημάτων, για την έλλειψη προπονητικών χώρων, αλλά και για τις εγκαταστάσεις του Αγίου Κοσμά που αποτελούν το αθλητικό τους σπίτι. Οι ίδιοι τι κάνουν; Συμμετέχουν σε αγώνες;
Μετά τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϋ, που η Ελλάς πανηγύρισε μια πρωτοφανή συγκομιδή 13 συνολικά μεταλλίων (4 χρυσά, 6 αργυρά και 3 χάλκινα) που την κατέταξε στην 17η θέση της κατάταξης, μεταξύ των 80 χωρών που πανηγύρισαν ακόμα και ένα χάλκινο μετάλλιο, υπήρξε μια ύφεση. Το πιο χαρακτηριστικό είναι ότι οι μισοί τουλάχιστον από τους αθλητές και τις αθλήτριες που ανέβηκαν στο βάθρο στο Σίδνεϋ, ούτε καν αγωνίσθηκαν ή δεν γνώρισαν άλλη σημαντική επιτυχία. Στην άρση βαρών, η «ομάδα-όνειρο» όπως δίκαια χαρακτηρίσθηκε, με τις δεκάδες πολύ σημαντικές επιτυχίες από το 1992 και μετά, προετοιμάζεται για τους Ολυμπιακούς Αγώνες και έχει αφοσιωθεί ολοκληρωτικά σε αυτό το στόχο. Έτσι, λοιπόν, έλαμψε δια της απουσίας της από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Βανκούβερ, που έγινε το 2003. Ο Δήμας ένοιωθε έντονες ενοχλήσεις στον μηρό και ο Καχιασβίλι υπέστη υποτροπή στο τραύμα του στον μηρό.
Η Ιωάννα Χατζηιωάννου μετά την μεγάλη επιτυχία της το 2000, με την κατάκτηση του χάλκινου μεταλλίου στα 63 κιλά, εγκατέλειψε. Ο Πύρρος Δήμας ένας από τους θρύλους της παγκόσμιας άρσης βαρών με 3 χρυσά μετάλλια σε Ολυμπιακούς Αγώνες, όπως και οι Κάχι Καχιασβίλι, μετά το Σίδνεϋ αγωνίσθηκε, λόγω τραυματισμού, μόλις τον Μάιο του 2002 στο τουρνουά «Τόφαλος Κακούσης», αλλά απουσίασε από όλες τις μεγάλες διοργανώσεις. Με την αλλαγή των κατηγοριών, στην πόλη των Αθηνών, θα αγωνισθεί στα 94 κιλά. Εάν τελικά αγωνισθεί. Και εάν αγωνισθεί, κατά πάσα πιθανότητα θα είναι στην ίδια κατηγορία με τον Καχιασβίλι την άλλη μεγάλη μορφή της άρσης βαρών. Θα έχουμε τον εμφύλιο;
Και οι δυο τους εμφανίσθηκαν σε έναν αγώνα επίλεκτων το 2003. Ο Δήμας, αποφάσισε τελικά να μην συμμετάσχει στο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα που έγινε στο Λουτράκι, μη θέλοντας να πιέσει τον εαυτό του μετά την αρθροσκόπηση μηνίσκου που υποβλήθηκε τον Αύγουστο του 2002. Ο Καχιασβίλι, ήταν 5ος στο αρασέ στο Λουτράκι με 177,5 κιλά. Στο ζέσταμα στο ζετέ ένοιωσε ενοχλήσεις στον μηρό και εγκατέλειψε.
Ο Λεωνίδας Σαμπάνης, αργυρός Ολυμπιονίκης όπως και το 1996 στην Ατλάντα, εμφανίσθηκε το 2002 στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Αττάλειας και κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο αρασέ και το σύνολο, και το ασημένιο στο ζετέ, ενώ στο Παγκόσμιο της Πολωνίας πήρε το ασημένιο στο αρασέ. Όλα αυτά στα 62 κιλά. Επίσης, ο Βίκτωρ Μήτρου χάθηκε μετά το Σίδνεϋ. Άγνωστο παραμένει ποιους από τους αθλητές του θα επιλέξει ο Χρήστος Ιακώβου για τους Ολυμπιακούς Αγώνες. Η Ελλάς πάντως χωρίς προκριματικά έχει αποκτήσει το δικαίωμα να παρατάξει πλήρη ομάδα και αυτό δίνει το δικαίωμα στον τεχνικό να κάνει τα πλάνα του χωρίς το άγχος της πρόκρισης .
Κάτι που είδαμε πόσο κόστισε στην ενόργανη γυμναστική που έχει προς το παρόν το δικαίωμα συμμετοχής με έναν μόνο αθλητή και αυτός είναι ο Βλάσης Μάρας. Δηλαδή, ο Δημοσθένης Ταμπάκος, δεύτερος στο Σίδνεϋ στους κρίκους, και με ένα σωρό άλλες σημαντικές επιτυχίες, είναι ακόμα εκτός αγώνων και ελπίζει στην χορήγηση κάρτας από την ΔΟΕ. Μετά τους Ολυμπιακούς ο Ταμπάκος, πήρε το χρυσό το 2001 στους Μεσογειακούς της Τυνησίας, και την 4η θέση στο Παγκόσμιο της Γάνδης. Το 2003 ήταν και πάλι εντυπωσιακός με το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο της Αμερικής (Αναχάιμ), ενώ νίκησε - πάντα στους κρίκους - στον αγώνα του Παγκόσμιου Κυπέλλου της Θεσσαλονίκης.
Λίφτινγκ επιχείρησε η ομάδα της ρυθμικής που μας χάρισε το χάλκινο μετάλλιο στο Σίδνεϋ. Πλέον αυτή που εκπροσωπεί τη χώρα και αυτή που θα εμφανισθεί σε λίγους μήνες θα είναι μια άλλη ομάδα. Σταμάτησαν τον αθλητισμό οι Γεωργάτου, Χριστοδούλου, Πολλάτου, συνέχισαν οι Αϊνδηλή, Πανταζή και Καρυάμη, εντάχθηκε ακόμα η Ανδριόλα, και κτίζεται μια νέα ομάδα.
Στο στίβο: Ο Κώστας Κεντέρης, πρόσθεσε το 2001 μια ακόμα διάκριση στην τεράστια επιτυχία του Σίδνεϋ, με την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου στα 200 μ., στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στο Έντμοντον του Καναδά, ενώ το 2002 ήταν και πάλι πρώτος στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στο Μόναχο. Ταξείδεψε να αγωνισθεί στο Παγκόσμιο στο Παρίσι, το 2003, αλλά δεν πέτυχε να ξεπεράσει τον τραυματισμό του στο πόδι. Μέσα στη χρονιά που πέρασε έκανε δυο αγώνες στο Μπρούνο Ζάουλι και τα Τσικλητήρεια.
Και η Κατερίνα Θάνου, ουσιαστικά, μόνο μια εμφάνιση έκανε το 2003 και αυτή ήταν στο Παγκόσμιο που κατετάγη 5η στα 100 μ. Δεν έλειψαν αντίθετα, από καμμία διοργάνωση, η Μιρέλλα Μανιάνι και η Τασούλα Κελεσίδου. Μάλιστα… μας συνήθισαν να είναι πάνω στο βάθρο. Η Μανιάνι, κορυφαία αθλήτρια του ακοντισμού στον κόσμο το 2003, ήταν 1η στο Παγκόσμιο το 2003, 2η στο Παγκόσμιο το 2001 και 1η στο Ευρωπαϊκό το 2002. Στο Παγκόσμιο του 2001, η Κελεσίδου ήταν 4η, στο Ευρωπαϊκό του 2002 ήταν 3η και στο Παγκόσμιο του 2003, 2η. Στην πάλη, ο Αμιράν Καρντάνοφ, έδωσε στο άθλημα το πρώτο ολυμπιακό μετάλλιο μετά από 12 χρόνια (1988, Χολίδης) κατακτώντας την 3η θέση στα 54 κ. Μεσογειονίκης το 2001 στην Τυνησία, 2ος την ίδια χρονιά στο Ευρωπαϊκό, 10ος στο Παγκόσμιο. Το 2003 ήταν 2ος πάλι στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα και ήταν 6ος στο παγκόσμιο στα 55 κ. Πέμπτος στο παγκόσμιο (58 κ.) του τάε κβον ντο, στο Γκάρμις Πάτενκίρχεν της Γερμανίας ήταν ο Μιχάλης Μουρούτσος, χρυσός Ολυμπιονίκης στα ίδια κιλά. Ο πρώτος Έλληνας χρυσός ολυμπιονίκης στο άθλημα αυτό.
Συμπέρασμα: Από τους 4 αθλητές που κατέκτησαν χρυσό μετάλλιο το 2000, στο Σίδνεϋ, οι 3 δεν συμμετείχαν στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα των αθλημάτων τους το 2003 και ο Μουρούτσος έμεινε εκτός μεταλλίου.
Κάτι που είδαμε πόσο κόστισε στην ενόργανη γυμναστική που έχει προς το παρόν το δικαίωμα συμμετοχής με έναν μόνο αθλητή και αυτός είναι ο Βλάσης Μάρας. Δηλαδή, ο Δημοσθένης Ταμπάκος, δεύτερος στο Σίδνεϋ στους κρίκους, και με ένα σωρό άλλες σημαντικές επιτυχίες, είναι ακόμα εκτός αγώνων και ελπίζει στην χορήγηση κάρτας από την ΔΟΕ. Μετά τους Ολυμπιακούς ο Ταμπάκος, πήρε το χρυσό το 2001 στους Μεσογειακούς της Τυνησίας, και την 4η θέση στο Παγκόσμιο της Γάνδης. Το 2003 ήταν και πάλι εντυπωσιακός με το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο της Αμερικής (Αναχάιμ), ενώ νίκησε - πάντα στους κρίκους - στον αγώνα του Παγκόσμιου Κυπέλλου της Θεσσαλονίκης.
Λίφτινγκ επιχείρησε η ομάδα της ρυθμικής που μας χάρισε το χάλκινο μετάλλιο στο Σίδνεϋ. Πλέον αυτή που εκπροσωπεί τη χώρα και αυτή που θα εμφανισθεί σε λίγους μήνες θα είναι μια άλλη ομάδα. Σταμάτησαν τον αθλητισμό οι Γεωργάτου, Χριστοδούλου, Πολλάτου, συνέχισαν οι Αϊνδηλή, Πανταζή και Καρυάμη, εντάχθηκε ακόμα η Ανδριόλα, και κτίζεται μια νέα ομάδα.
Στο στίβο: Ο Κώστας Κεντέρης, πρόσθεσε το 2001 μια ακόμα διάκριση στην τεράστια επιτυχία του Σίδνεϋ, με την κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου στα 200 μ., στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα στο Έντμοντον του Καναδά, ενώ το 2002 ήταν και πάλι πρώτος στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα στο Μόναχο. Ταξείδεψε να αγωνισθεί στο Παγκόσμιο στο Παρίσι, το 2003, αλλά δεν πέτυχε να ξεπεράσει τον τραυματισμό του στο πόδι. Μέσα στη χρονιά που πέρασε έκανε δυο αγώνες στο Μπρούνο Ζάουλι και τα Τσικλητήρεια.
Και η Κατερίνα Θάνου, ουσιαστικά, μόνο μια εμφάνιση έκανε το 2003 και αυτή ήταν στο Παγκόσμιο που κατετάγη 5η στα 100 μ. Δεν έλειψαν αντίθετα, από καμμία διοργάνωση, η Μιρέλλα Μανιάνι και η Τασούλα Κελεσίδου. Μάλιστα… μας συνήθισαν να είναι πάνω στο βάθρο. Η Μανιάνι, κορυφαία αθλήτρια του ακοντισμού στον κόσμο το 2003, ήταν 1η στο Παγκόσμιο το 2003, 2η στο Παγκόσμιο το 2001 και 1η στο Ευρωπαϊκό το 2002. Στο Παγκόσμιο του 2001, η Κελεσίδου ήταν 4η, στο Ευρωπαϊκό του 2002 ήταν 3η και στο Παγκόσμιο του 2003, 2η. Στην πάλη, ο Αμιράν Καρντάνοφ, έδωσε στο άθλημα το πρώτο ολυμπιακό μετάλλιο μετά από 12 χρόνια (1988, Χολίδης) κατακτώντας την 3η θέση στα 54 κ. Μεσογειονίκης το 2001 στην Τυνησία, 2ος την ίδια χρονιά στο Ευρωπαϊκό, 10ος στο Παγκόσμιο. Το 2003 ήταν 2ος πάλι στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα και ήταν 6ος στο παγκόσμιο στα 55 κ. Πέμπτος στο παγκόσμιο (58 κ.) του τάε κβον ντο, στο Γκάρμις Πάτενκίρχεν της Γερμανίας ήταν ο Μιχάλης Μουρούτσος, χρυσός Ολυμπιονίκης στα ίδια κιλά. Ο πρώτος Έλληνας χρυσός ολυμπιονίκης στο άθλημα αυτό.
Συμπέρασμα: Από τους 4 αθλητές που κατέκτησαν χρυσό μετάλλιο το 2000, στο Σίδνεϋ, οι 3 δεν συμμετείχαν στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα των αθλημάτων τους το 2003 και ο Μουρούτσος έμεινε εκτός μεταλλίου.
