Πριν καλά καλά ξεκινήσει ο πόλεμος κατά του Ιράκ, εμφανίστηκαν οι πρώτες απώλειες. Δεν είναι η «αλήθεια», αυτή τη φορά, το πρώτο θύμα του πολέμου. Η ενότητα της Ευρωπαϊκής ΄Ενωσης και οι φιλοδοξίες για την έκφραση μιας Κοινής Εξωτερικής Πολιτικής είναι οι πρώτες απώλειες.
Η Ουάσιγκτον, με ειλημμένη την απόφασή της να κινηθεί στρατιωτικά κατά του Ιράκ, φρόντισε να εξασφαλίσει τη μέγιστη δυνατή συναίνεση, διαλύοντας την όποια ψευδαίσθηση περί κοινής ευρωπαϊκής πολιτικής. Λίγο μετά την επισήμανση του Αμερικανού υπουργού Άμυνας Ντ. Ράμσφελντ περί «παλιάς» Ευρώπης, εμφανίστηκε ως διά μαγείας αυτή η Ευρώπη που η Ουάσιγκτον θεωρεί «νέα» και συνεπαίρνεται από τα αμερικανικά οράματα. Δεκαοκτώ ηγέτες χωρών έσπευσαν ενυπογράφως να συνταχθούν πίσω από το άρμα της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, το οποίο βαδίζει ακάθεκτο προς τα πετρέλαια της Μέσης Ανατολής.
Αποσβολωμένοι έμειναν οι Γαλλογερμανοί και η Ελληνική Προεδρία με τη δημοσιοποίηση της κοινής επιστολής των «8», οι οποίοι τάσσονται -χωρίς όρους ουσιαστικά- στο πλευρό των ΗΠΑ στην υπόθεση του Ιράκ. Η Ουάσιγκτον έκανε επίδειξη δύναμης και πέτυχε μια σημαντικότατη τακτική νίκη έναντι όσων Ευρωπαίων αμφισβητούσαν την ηγεμονία της, αποδεικνύοντας ποιος εξακολουθεί να κρατά το κλειδί των διεθνών εξελίξεων. Κατάφερε ένα σημαντικό πλήγμα στις φιλοδοξίες Γάλλων και Γερμανών, διεμβολίζοντας την όποια προσπάθεια διαμόρφωσης ενιαίας γραμμής στα πλαίσια της Ε.Ε. και παρακάμπτοντας, με απόλυτη μυστικότητα, τα θεσμικά κοινοτικά όργανα. Σύμφωνα μάλιστα με το σενάριο που φαίνεται να είναι επικρατέστερο, τις πρώτες επαφές για τη δημιουργία του κοινού κειμένου ανέλαβε μια αμερικανική... εφημερίδα, η Wall Street Journal!
Λειτουργώντας προφανώς καθ υπόδειξη παραγόντων της κυβέρνησης Μπους, η εφημερίδα, που εκφράζει τον πιο σκληρό πυρήνα της αμερικανικής ελίτ, ήρθε σε επαφή με Μαδρίτη και Λονδίνο, «προτείνοντας» την ιδέα μιας κοινής δήλωσης. Τη σύνταξη του προσχεδίου, σύμφωνα με τις πληροφορίες, ανέλαβε η ισπανική πλευρά, ενώ οι Βρετανοί σήκωσαν το μεγαλύτερο βάρος της διακίνησης και των επαφών με τις κυβερνήσεις των υπόλοιπων έξι χωρών. Μάλιστα, δεν δίστασαν να προχωρήσουν και σε μικροπραξικοπήματα - όπως στην περίπτωση της Τσεχίας, όπου ο Βλάτσλαβ Χάβελ έβαλε την υπογραφή του όντας υπηρεσιακός Πρόεδρος, καθώς σε μερικές ημέρες αποχωρούσε από την ενεργό δράση. Βεβαίως, η κυβέρνηση της χώρας ανακοίνωσε στη συνέχεια ότι ο Χάβελ εξέφραζε τις προσωπικές του απόψεις, αλλά αυτό δεν αλλάζει τις εντυπώσεις: η Τσεχία αποτελεί μέλος της «Συμμορίας των Οκτώ».
Μόλις λίγες μέρες μετά τους οκτώ και πριν καλά καλά τελειώσει ο Κ. Πάουελ την παρουσίαση των αμερικανικών «αποδείξεων» για την ύπαρξη όπλων μαζικής καταστροφής στο Ιράκ, δέκα ακόμη Ευρωπαίοι ηγέτες έσπευσαν -ενυπογράφως κι αυτοί- να προσδεθούν στο αμερικανικό άρμα.
Ουσιαστικά, μετά από αυτή την εξέλιξη, η κυβέρνηση Μπους μπορεί να υλοποιήσει ελεύθερη τα πολεμικά της σχέδια, καθώς οι αντιρρήσεις που εξακολουθούν να προβάλλουν οι κυβερνήσεις πολλών Ευρωπαίων συμμάχων έχουν πλέον πολύ μικρότερη σημασία. Τώρα, το μόνο που πραγματικά φοβίζει τα πολεμικά επιτελεία και την Ουάσιγκτον είναι το κύμα λαϊκής αντίστασης απέναντι στον πόλεμο, που γενικεύεται και αναμένεται να δώσει νέο εντυπωσιακό “παρών” στις 15 Φεβρουαρίου, ημέρα παγκόσμιας δράσης κατά του πολέμου στο Ιράκ.
Για την Ευρώπη το σοκ είναι πραγματικά μεγάλο. Δεν είναι μόνο το ότι έχει χωριστεί στα δύο λόγω Ιράκ - ίσως το πιο οδυνηρό από όλα είναι το γεγονός ότι στο πλευρό των ΗΠΑ τάχθηκαν άνευ όρων οι τρεις μεγαλύτερες χώρες από τις δέκα που αποφασίστηκε στην Κοπεγχάγη να ενταχθούν στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Πολωνία, Τσεχία και Ουγγαρία μπορεί μέχρι πρόσφατα να αντιμετωπίζονταν ως «ζωτικός χώρος» για το Βερολίνο και την ενιαία Ευρώπη, η στροφή τους όμως προς τις ΗΠΑ αλλάζει τα δεδομένα. Άλλωστε, οι τρεις αυτές χώρες είναι ήδη μέλη του αμερικανοκρατούμενου ΝΑΤΟ - έτσι επιβεβαιώνονται όσοι υποστηρίζουν ότι οι σχέσεις ανάμεσα σε ΝΑΤΟ και Ε.Ε., που διευρύνονται ακριβώς προς την ίδια κατεύθυνση, ουσιαστικά είναι ανταγωνιστικές.
Η Ουάσιγκτον, με ειλημμένη την απόφασή της να κινηθεί στρατιωτικά κατά του Ιράκ, φρόντισε να εξασφαλίσει τη μέγιστη δυνατή συναίνεση, διαλύοντας την όποια ψευδαίσθηση περί κοινής ευρωπαϊκής πολιτικής. Λίγο μετά την επισήμανση του Αμερικανού υπουργού Άμυνας Ντ. Ράμσφελντ περί «παλιάς» Ευρώπης, εμφανίστηκε ως διά μαγείας αυτή η Ευρώπη που η Ουάσιγκτον θεωρεί «νέα» και συνεπαίρνεται από τα αμερικανικά οράματα. Δεκαοκτώ ηγέτες χωρών έσπευσαν ενυπογράφως να συνταχθούν πίσω από το άρμα της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής, το οποίο βαδίζει ακάθεκτο προς τα πετρέλαια της Μέσης Ανατολής.
Αποσβολωμένοι έμειναν οι Γαλλογερμανοί και η Ελληνική Προεδρία με τη δημοσιοποίηση της κοινής επιστολής των «8», οι οποίοι τάσσονται -χωρίς όρους ουσιαστικά- στο πλευρό των ΗΠΑ στην υπόθεση του Ιράκ. Η Ουάσιγκτον έκανε επίδειξη δύναμης και πέτυχε μια σημαντικότατη τακτική νίκη έναντι όσων Ευρωπαίων αμφισβητούσαν την ηγεμονία της, αποδεικνύοντας ποιος εξακολουθεί να κρατά το κλειδί των διεθνών εξελίξεων. Κατάφερε ένα σημαντικό πλήγμα στις φιλοδοξίες Γάλλων και Γερμανών, διεμβολίζοντας την όποια προσπάθεια διαμόρφωσης ενιαίας γραμμής στα πλαίσια της Ε.Ε. και παρακάμπτοντας, με απόλυτη μυστικότητα, τα θεσμικά κοινοτικά όργανα. Σύμφωνα μάλιστα με το σενάριο που φαίνεται να είναι επικρατέστερο, τις πρώτες επαφές για τη δημιουργία του κοινού κειμένου ανέλαβε μια αμερικανική... εφημερίδα, η Wall Street Journal!
Λειτουργώντας προφανώς καθ υπόδειξη παραγόντων της κυβέρνησης Μπους, η εφημερίδα, που εκφράζει τον πιο σκληρό πυρήνα της αμερικανικής ελίτ, ήρθε σε επαφή με Μαδρίτη και Λονδίνο, «προτείνοντας» την ιδέα μιας κοινής δήλωσης. Τη σύνταξη του προσχεδίου, σύμφωνα με τις πληροφορίες, ανέλαβε η ισπανική πλευρά, ενώ οι Βρετανοί σήκωσαν το μεγαλύτερο βάρος της διακίνησης και των επαφών με τις κυβερνήσεις των υπόλοιπων έξι χωρών. Μάλιστα, δεν δίστασαν να προχωρήσουν και σε μικροπραξικοπήματα - όπως στην περίπτωση της Τσεχίας, όπου ο Βλάτσλαβ Χάβελ έβαλε την υπογραφή του όντας υπηρεσιακός Πρόεδρος, καθώς σε μερικές ημέρες αποχωρούσε από την ενεργό δράση. Βεβαίως, η κυβέρνηση της χώρας ανακοίνωσε στη συνέχεια ότι ο Χάβελ εξέφραζε τις προσωπικές του απόψεις, αλλά αυτό δεν αλλάζει τις εντυπώσεις: η Τσεχία αποτελεί μέλος της «Συμμορίας των Οκτώ».
Μόλις λίγες μέρες μετά τους οκτώ και πριν καλά καλά τελειώσει ο Κ. Πάουελ την παρουσίαση των αμερικανικών «αποδείξεων» για την ύπαρξη όπλων μαζικής καταστροφής στο Ιράκ, δέκα ακόμη Ευρωπαίοι ηγέτες έσπευσαν -ενυπογράφως κι αυτοί- να προσδεθούν στο αμερικανικό άρμα.
Ουσιαστικά, μετά από αυτή την εξέλιξη, η κυβέρνηση Μπους μπορεί να υλοποιήσει ελεύθερη τα πολεμικά της σχέδια, καθώς οι αντιρρήσεις που εξακολουθούν να προβάλλουν οι κυβερνήσεις πολλών Ευρωπαίων συμμάχων έχουν πλέον πολύ μικρότερη σημασία. Τώρα, το μόνο που πραγματικά φοβίζει τα πολεμικά επιτελεία και την Ουάσιγκτον είναι το κύμα λαϊκής αντίστασης απέναντι στον πόλεμο, που γενικεύεται και αναμένεται να δώσει νέο εντυπωσιακό “παρών” στις 15 Φεβρουαρίου, ημέρα παγκόσμιας δράσης κατά του πολέμου στο Ιράκ.
Για την Ευρώπη το σοκ είναι πραγματικά μεγάλο. Δεν είναι μόνο το ότι έχει χωριστεί στα δύο λόγω Ιράκ - ίσως το πιο οδυνηρό από όλα είναι το γεγονός ότι στο πλευρό των ΗΠΑ τάχθηκαν άνευ όρων οι τρεις μεγαλύτερες χώρες από τις δέκα που αποφασίστηκε στην Κοπεγχάγη να ενταχθούν στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Πολωνία, Τσεχία και Ουγγαρία μπορεί μέχρι πρόσφατα να αντιμετωπίζονταν ως «ζωτικός χώρος» για το Βερολίνο και την ενιαία Ευρώπη, η στροφή τους όμως προς τις ΗΠΑ αλλάζει τα δεδομένα. Άλλωστε, οι τρεις αυτές χώρες είναι ήδη μέλη του αμερικανοκρατούμενου ΝΑΤΟ - έτσι επιβεβαιώνονται όσοι υποστηρίζουν ότι οι σχέσεις ανάμεσα σε ΝΑΤΟ και Ε.Ε., που διευρύνονται ακριβώς προς την ίδια κατεύθυνση, ουσιαστικά είναι ανταγωνιστικές.
