Παράλληλα, προβλέπει το δικαίωμα, εκτός των ομογενών, και αλλοδαπών που εντάσσονται σε μία σειρά περιπτώσεων να συμμετέχουν ως ψηφοφόροι και υποψήφιοι (εκτός του να είναι υποψήφιοι δήμαρχοι ή να διεκδικήσουν το ρόλο του προέδρου του Δημοτικού Συμβουλίου) στις αυτοδιοικητικές εκλογές που θα διεξαχθούν προσεχώς.
   Απ’ αυτή την πρώτη διαβούλευση έχουν προκύψει αρκετά ενδιαφέροντα συμπεράσματα για τις απόψεις και τις αντιδράσεις των συμπολιτών και συμπατριωτών μας. Το δυστύχημα είναι ότι αντί να προβληματίσουν, η κυβέρνηση, αμήχανη ούσα για τη σφοδρότητα της αντιπαράθεσης που προκαλεί αυτή η διαβούλευση, αφορίζει ισοπεδωτικά και απαξιώνει κάθε αντίθετη φωνή βαφτίζοντάς την ξενοφοβική, ρατσιστική ακραία κ.ο.κ. Πέρα απ’ το γεγονός ότι τέτοιου είδους αντιμετώπιση της διαδικασίας ηλεκτρονικής διαβούλευσης εκ μέρους της κυβέρνησης υπονομεύει στο μέλλον τη συμμετοχή, την αξία και την αποδοχή σχολίων για άλλα θέματα, το γεγονός παραμένει. Η πρόταση του ΠΑΣΟΚ εισπράττει πολύ μεγάλες διαμαρτυρίες σε ποσοστά συντριπτικά μεταξύ όσων επικοινωνούν.
   Τα ερωτήματα είναι πολλά. Το κυρίαρχο όμως είναι γιατί σε μία περίοδο που ψάχνει για συναινέσεις, αναζητεί διέξοδο σε προβλήματα που απαιτούν, για να λυθούν, κοινωνική ειρήνη και συνοχή, η κυβέρνηση αυτή επιλέγει να κινηθεί σε ένα πεδίο που όπως φαίνεται δημιουργεί εντάσεις και σκληρές αντιπαραθέσεις. Μήπως γιατί η Ελλάδα είναι γυμνή σε θεσμικό επίπεδο, βρίσκεται στο περιθώριο του ευρωπαϊκού νομικού πολιτισμού και αντιμετωπίζει τη μομφή και την απόρριψη των εταίρων της; Και όμως αυτό καθόλου δεν ισχύει.
   Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας το 2004 ψήφισε Κώδικα Ελληνικής Ιθαγένειας και θυμίζω ότι δεν άνοιξε μύτη. Μετά από δεκαετή παραμονή στη χώρα και υπό προϋποθέσεις που αφορούν την ένταξή τους και τη σύνδεσή τους με την ελληνική γλώσσα, τον πολιτισμό και την ιστορία, ο αλλοδαπός μπορεί, με πολιτογράφηση, να πάρει την ελληνική ιθαγένεια. Στην περίπτωση αυτή την ιθαγένεια αποκτούν αμέσως και τα ανήλικα και άγαμα παιδιά του ενώ για τα ενήλικα τέκνα ισχύουν οι προϋποθέσεις, γενικότερες και ειδικότερες, που αφορούν την κτήση ιθαγένειας από ενηλίκους (δηλαδή με πολιτογράφηση). Ταυτόχρονα έχουμε ενσωματώσει στο εθνικό μας Δίκαιο όλες τις σχετικές με τα δικαιώματα των μεταναστών ευρωπαϊκές οδηγίες όπως την 2003/109/ΕΚ που αφορά το καθεστώς των επί μακρόν διαμενόντων υπηκόων τρίτων χωρών στη Ελλάδα, την 2004/38/ΕΚ για την ελεύθερη κυκλοφορία και διαμονή στην Ελληνική Επικράτεια πολιτών της Ε.Ε. και μελών των οικογενειών τους, ενώ με το Π.Δ. 131/2006 λάβαμε πρόνοια για τη διευκόλυνση της οικογενειακής επανένωσης. Έτσι λοιπόν όχι μόνο δεν μπορεί να κατηγορηθεί η Ελλάδα αλλά είναι από τις λίγες χώρες που άμεσα ενσωμάτωσαν οδηγίες στο εθνικό τους Δίκαιο.
   Προς τι λοιπόν η σπουδή της κυβέρνησης; Η ίδια ισχυρίζεται ότι προσπαθεί να αντιμετωπίσει και να κλείσει ένα θέμα υπαρκτό που αφορά λίγες εκατοντάδες χιλιάδες αλλοδαπούς. Είναι αυταπάτη και επικίνδυνη αφέλεια να πιστεύει η κυβέρνηση ότι αντιμετωπίζεται και ίσως κλείνει ένα τέτοιο θέμα που δεν είναι παρά κρίκος μιας αλυσίδας με άλλους κρίκους την παράνομη είσοδο, το αίτημα πολιτικού ασύλου, την απέλαση, τις συνθήκες εργασίας και διαβίωσης. Μόνο αν ρυθμίζονταν ταυτόχρονα, αν όχι προηγουμένως, αυτοί οι κρίκοι της «αλυσίδας» θα μπορούσε ο καλόπιστος πολίτης να δεχθεί τις εξηγήσεις της κυβέρνησης. Με λίγα λόγια το μεγάλο θέμα του αιώνα μας, τα μεταναστευτικά ρεύματα, δεν αντιμετωπίζεται αποσπασματικά και πρόχειρα. Αντιθέτως οι «ρυθμίσεις» της κυβέρνησης λειτουργούν σαν «κράχτης» για όλους όσοι παρακολουθούν τι συμβαίνει και ερμηνεύουν αυτή την χαλαρότερη αντιμετώπιση στη διαδικασία απόδοσης της ελληνικής ιθαγένειας. Δημιουργείται η εντύπωση, όχι εσφαλμένα, ότι ανοίγει μία πόρτα ευκαιρίας για ν’ αποκτήσουν ιθαγένεια ελληνική και να γίνουν υπήκοοι χώρας της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
   Είναι σαφές από μία απλή έρευνα για το τι ισχύει σε άλλες χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης ότι η κτήση ιθαγένειας μετά από 5ετία είναι το χαμηλότερο «κατώφλι» που μπορεί να βρει κανείς μόνο σε χώρες με αποικιοκρατικό παρελθόν ή χώρες που δέχονται μετανάστες κατόπιν συμφωνιών. Το Ηνωμένο Βασίλειο για παράδειγμα συνδέεται με τις περισσότερες χώρες προέλευσης μεταναστών στο πλαίσιο της «Κοινοπολιτείας» και με ιστορικούς, πολιτιστικούς, γλωσσικούς δεσμούς ενώ η Ολλανδία «προστατεύεται» από τα προβλεπόμενα από τη συμφωνία «ΔΟΥΒΛΙΝΟ ΙΙ» από το 2003 σύμφωνα με τα οποία ο μετανάστης ακόμη και αν φτάσει με κάποιον τρόπο στην Ολλανδία, επιστρέφει στη χώρα πρώτα εισόδου (π.χ. Ελλάδα) για να υποβάλει αίτημα ασύλου. Η Ελλάδα όμως είναι πύλη εισόδου για όλη την Ε.Ε. και δέχεται χιλιάδες μεταναστών που διαπεραιώνονται σχετικά εύκολα από την Τουρκία κυρίως, που αρνείται να αναλάβει τις ευθύνες και να συμμορφωθεί προς τις υποχρεώσεις της. Δεν είναι ούτε Σουηδία ούτε Ολλανδία.
   Επιπλέον, κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι αποκτώντας την ιθαγένεια ο αλλοδαπός ενσωματώνεται σε 5 χρόνια αυτομάτως στην ελληνική κοινωνία. Η ιθαγένεια είναι η συνέπεια της ενσωμάτωσης δεν είναι προαπαιτούμενο για την ενσωμάτωση. Ως αυτό το χρονικό σημείο, για τους αλλοδαπούς έχει ήδη από καιρού νομοθετηθεί το καθεστώς των επί μακρόν διαμενόντων και έτσι διασφαλίζεται η ισότιμη προστασία του με ένα ευρύ πλέγμα διατάξεων για την εργασία, την ασφάλιση, την υγεία, την εκπαίδευση κ.ο.κ. Άλλη λοιπόν είναι η κοινωνική ένταξη και η ενσωμάτωση και άλλο η απόδοση της ιθαγένειας. Η σύγχυση είναι ασυγχώρητη.
   Η Νέα Δημοκρατία δεν μπορεί παρά να καταψηφίσει αυτή τη νομοθετική πρωτοβουλία και να δεσμευθεί ότι θα την καταργήσει όταν κληθεί να αναλάβει τη διακυβέρνηση διευκρινίζοντας σε κάθε περίπτωση ότι για τα παιδιά που έχουν γεννηθεί στην Ελλάδα, έχουν παρακολουθήσει την υποχρεωτική τουλάχιστον εκπαίδευση και υποβάλλουν αίτηση πολιτογράφησης με την ενηλικίωσή τους, θα έχει θετική στάση. Και αυτό γιατί οι «μετέχοντες της ημετέρας παιδείας» που δεν έχουν γνωρίσει καμία άλλη πατρίδα και επιλέγουν οι ίδιοι την Ελλάδα ως τέτοια και όχι οι γονείς τους, προφανώς το δικαιούνται και το αξίζουν.