Για το διάστημα των επόμενων έξι μηνών εκτιμάται ότι το ζήτημα των πυρηνικών της Τεχεράνης θα φθάσει στην κορύφωσή του με ορατές τις πιθανότητες μιας στρατιωτικής σύγκρουσης Ισραήλ - Ιράν. Στο σημείο αυτό αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον η έκθεση του Κέντρου Στρατηγικών και Διεθνών Μελετών που αναλύει όλες τις πτυχές μιας τέτοιας σύγκρουσης. Η έκθεση, που εκπονήθηκε πριν από λίγες εβδομάδες, περιλαμβάνει εκτενή αναφορά σε μια σειρά παραμέτρων που στηρίζουν το κεντρικό στοιχείο της, το οποίο είναι η ενδεχόμενη επίθεση του Ισραήλ εναντίον των πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράν. Περιλαμβάνει στοιχεία για τα πυρηνικά και τους βαλλιστικούς πυραύλους του Ισραήλ, του προγράμματος πυρηνικών όπλων και βαλλιστικών πυραύλων του Ιράν, παρουσίαση των πυρηνικών θέσεων του Ιράν που αποτελούν πιθανό στόχο, τις δυνατότητες επιχειρήσεων της ισραηλινής πολεμικής αεροπορίας, τα σενάρια αεροπορικού βομβαρδισμού ή πλήγματος με βαλλιστικούς πυραύλους, τις δυνατότητες αεράμυνας του Ιράν, τις περιβαλλοντολογικές επιπτώσεις ενός χτυπήματος εναντίον του πυρηνικού αντιδραστήρα του Μπουσέχρ, καθώς και τις στρατιωτικές και πολιτικές επιπτώσεις μιας ισραηλινής επίθεσης εναντίον των περσικών πυρηνικών θέσεων.

Πυρηνικά και πύραυλοι του Ισραήλ
   Το ισραηλινό δόγμα ασφαλείας βασίζεται στο ότι η χώρα απειλείται από αραβικά κράτη με καταστροφή, ότι το Ισραήλ δεν διαθέτει συμμάχους στους οποίους μπορεί να βασιστεί και ότι πρέπει από μόνο του να φροντίσει την ασφάλειά του σε ένα ασύμμετρο περιβάλλον δημογραφικών, γεωγραφικών, οικονομικών και στρατιωτικών παραμέτρων. Το στρατιωτικό δόγμα του Ισραήλ διατυπώνει την ανάγκη να έχει η χώρα όλες τις δυνατότητες για να αποτρέψει μια αραβική επίθεση και στην περίπτωση που η αποτροπή αποτύχει και εκδηλωθεί επίθεση, το Ισραήλ να μπορεί να διεξαγάγει έναν γρήγορο και αποφασιστικό πόλεμο, ο οποίος θα γίνει σε αραβικό έδαφος. Η πολιτική του Ισραήλ επί των πυρηνικών όπλων βασίζεται στην αρχή ότι οι πυρηνικές δυνατότητες της χώρας αποτελούν βασικό στοιχείο αποτροπής απειλών εναντίον του Ισραήλ και ότι το Ισραήλ θεωρεί ως άμεση απειλή για την ύπαρξή του κάθε προσπάθεια χώρας της Μέσης Ανατολής να αποκτήσει πυρηνικά όπλα και θα αποτρέψει κάθε απειλή τέτοιου είδους. Επισήμως πάντως οι πολιτικοί ηγέτες του Ισραήλ έχουν διατυπώσει τη θέση πως «το Ισραήλ δεν θα είναι αυτό που θα χρησιμοποιήσει πρώτο πυρηνικά όπλα», μη παραδεχόμενοι ευθέως ότι η χώρα τους διαθέτει πυρηνικό οπλοστάσιο, αλλά και μη έχοντας υπογράψει τη διεθνή συνθήκη για τη μη εξάπλωση των πυρηνικών.
   Σύμφωνα πάντως με τις πληροφορίες του Κέντρου Στρατηγικών και Διεθνών Μελετών οι τοποθεσίες στις οποίες το Ισραήλ αναπτύσσει και αποθηκεύει πυρηνικά όπλα είναι οι ακόλουθες:

• Ντιμόνα, κέντρο πυρηνικών ερευνών, με εγκαταστάσεις εμπλουτισμού και πυρηνικό αντιδραστήρα
• Εϊλαμπούν, εγκαταστάσεις αποθήκευσης πυρηνικών
• Γιοντεφάτ, κέντρο συγκέντρωσης και συναρμολόγησης-αποσυναρμολόγησης οπλικών συστημάτων
• Χάιφα, διοίκηση ανάπτυξης οπλικών συστημάτων, κέντρο σχεδιασμού πυρηνικών
• Σορέκ, κέντρο πυρηνικών ερευνών, πυρηνικός αντιδραστήρας, σχεδιασμός οπλικών συστημάτων
• Τιρός, εγκαταστάσεις αποθήκευσης οπλικών συστημάτων και πυρηνικών
• Μισόρ Ροτέμ, χημικό εργοστάσιο, εγκαταστάσεις επεξεργασίας ουρανίου

   Η Υπηρεσία Ατομικής Ενέργειας του Ισραήλ ξεκίνησε να συζητεί τις πυρηνικές εναλλακτικές εκδοχές από το 1952 και στη δεκαετία του ’50 άρχισε η συνεργασία με τη Γαλλία για πυρηνικό αντιδραστήρα στην Ντιμόνα. Στην ίδια και στην επόμενη δεκαετία η Βρετανία πούλησε στο Ισραήλ 20 τόνους βαρέος ύδατος, καθώς και βηρύλλιο και λίθιο-6, κρίσιμα συστατικά για την ετοιμασία πυρηνικών όπλων. Πιθανή πυρηνική δοκιμή εντοπίστηκε στην έρημο Νεγκέβ το 1966, ενώ το 1968 η CIA δημοσίως εξέφρασε την εκτίμηση ότι το Ισραήλ διαθέτει περί τα 10 με 20 πυρηνικά όπλα. Το 1986 πληροφορίες από διάφορες πηγές αποκάλυπταν ότι το Ισραήλ διαθέτει 100-200 πυρηνικά όπλα ισχύος από 60 ως 100 κιλοτόνους. Από το 2000 ως το 2005 κυκλοφόρησαν πληροφορίες ότι το Ισραήλ εφοδίασε τα υποβρύχιά του με βαλλιστικούς πυραύλους ικανούς να φέρουν πυρηνικές κεφαλές. Σήμερα εκτιμάται ότι το Ισραήλ μπορεί να διαθέτει περισσότερα από 400 πυρηνικά όπλα σε βόμβες πλουτωνίου και πυρηνικές κεφαλές πυραύλων. Σε ό,τι αφορά τους βαλλιστικούς πυραύλους το Ισραήλ έχει αναπτύξει τρεις τύπους, τους JERICHOI, II και III, μικρού, μεσαίου και μεγάλου βεληνεκούς (με ακτίνα δράσης 500, 1.500 και 4.800-6.500 χιλιόμετρα). Σε όλους τους τύπους βαλλιστικών πυραύλων εικάζεται ότι υπάρχει η δυνατότητα να φέρουν πυρηνική κεφαλή. Ως εγκαταστάσεις παραγωγής πυραύλων αναφέρονται η Χάιφα, το Τελ Αβίβ, η αεροπορική βάση Παλμαχίμ, η περιοχή Μπέερ Γιακόβ και η περιοχή Κφαρ Ζεχάρια.

Τα πυρηνικά του Ιράν
   Προτού παρουσιάσουμε τα στοιχεία της έκθεσης του Κέντρου Στρατηγικών Μελετών, οφείλουμε να επισημάνουμε τις τελευταίες πληροφορίες αμερικανικών και ισραηλινών πηγών που πρόσφατα είδαν το φως της δημοσιότητας και κάνουν λόγο για δυνατότητα του Ιράν να κατασκευάσει πυρηνικά όπλα ή ακόμα και πυρηνικές βόμβες ως τα τέλη του 2010. Αν οι πληροφορίες αυτές είναι ακριβείς –πληροφορίες που επιβεβαιώθηκαν και από πηγές της Διεθνούς Υπηρεσίας Ατομικής Ενέργειας (ΙΑΕΑ)– είναι εύλογο το συμπέρασμα ότι άρχισε η αντίστροφη μέτρηση για πολύ σοβαρές εξελίξεις στην περιοχή της Μέσης Ανατολής, εξελίξεις με αντίκτυπο σε ολόκληρη τη διεθνή κοινότητα.
   Στην έκθεση του Κέντρου Στρατηγικών Μελετών αναφέρεται ότι από το 2005 έχει γίνει γνωστό πως το Ιράν απέκτησε τη δυνατότητα φυγοκέντρησης ουρανίου και παραγωγής σχάσιμου υλικού για πυρηνικά όπλα, τεχνολογία και τεχνογνωσία που μεταβιβάστηκε από το Πακιστάν και τον πολυσυζητημένο πυρηνικό επιστήμονα Χαν, τον λεγόμενο «πατέρα της πακιστανικής ατομικής βόμβας». Σήμερα υπάρχουν στο Ιράν διάσπαρτες πολλές εγκαταστάσεις όπου εξελίσσονται πυρηνικά προγράμματα και σύμφωνα με την έκθεση αυτές είναι:

• Μπονάμπ, εγκαταστάσεις έρευνας και ανάπτυξης πυρηνικών
• Μο Αλέμ Καλαγιέχ, κέντρο πυρηνικών ερευνών
• Καράζ, εγκαταστάσεις επιταχυντών πυρηνικού υλικού
• Τεχεράνη, κέντρο εμπλουτισμού και πυρηνικών ερευνών
• Χαλούς, εγκαταστάσεις ανάπτυξης οπλικών συστημάτων
• Ζαμπρ Ιμπάν Χαγκάν, ερευνητικές εγκαταστάσεις
• Γκοργκάν, ερευνητικές εγκαταστάσεις
• Νταμαράντ, εγκαταστάσεις ερευνών πλάσματος
• Νατάνζ, κέντρο εμπλουτισμού πυρηνικών υλικών
• Ταυρίδα, κέντρο ανάπτυξη στρατιωτικής μηχανικής
• Ραμαντέχ, εγκαταστάσεις εμπλουτισμού ουρανίου
• Λασκάρ Αμπάντ, εγκαταστάσεις εμπλουτισμού ουρανίου
• Χοντάμπ, εργοστάσιο βαρέος ύδατος
• Αράκ, αντιδραστήρας βαρέος ύδατος
• Νταρκουίν, εγκαταστάσεις εμπλουτισμού ουρανίου
• Αρντακάν, εργαστήρια καθαρισμού ουρανίου
• Μπουσέχρ πυρηνικός αντιδραστήρας ελαφρού ύδατος ισχύος 1000 ΜW
• Φάσα, εργαστήρια μετατροπής ουρανίου
• Ισπαχάν, εγκαταστάσεις πυρηνικών ερευνών
• Σαγκάντ, μεταλλεία ουρανίου
• Ναριγκάν, μεταλλεία ουρανίου
• Γιαζντ, εγκαταστάσεις εξόρυξης ουρανίου
• Γκαχίν, εγκαταστάσεις μετατροπής και εμπλουτισμού

 

   Στην έκθεση γίνεται μνεία παλαιότερων εκτιμήσεων για το χρονικό ορόσημο στο οποίο το Ιράν θα έχει έτοιμο το σύστημα δεκάδων χιλιάδων μηχανών φυγοκέντρησης και εμπλουτισμού ώστε να είναι ικανό να κατασκευάσει πυρηνικό όπλο. Οι εκτιμήσεις αυτές δίνουν ένα χρονικό διάστημα από τα τέλη του 2009 ως το 2015. Μαζική παραγωγή ατομικών όπλων εκτιμάται ότι το Ιράν μπορεί να ξεκινήσει το 2011 από τα εργοστάσια βαρέος ύδατος και τους πυρηνικούς αντιδραστήρες και το 2014-2015 να έχει την ικανότητα παραγωγής 25-30 πυρηνικών βομβών ετησίως.

Τα όπλα μίας επίθεσης
   Το Κέντρο Στρατηγικών Μελετών, εξετάζοντας το οπλοστάσιο που πρέπει να διαθέτει κάποιος που θα επιτεθεί στις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν, εγκαταστάσεις που έχουν ιδιαίτερα κατασκευαστικά στοιχεία και στοιχεία θωράκισης, αναφέρει μια σειρά όπλων όπως οι διατρητικές βόμβες GBU-27, GBU-28 και GB-10. Οι βόμβες αυτές μεταφέρονται από αεροσκάφη F-15E και F-16 και ο αριθμός των αεροπλάνων που απαιτείται για μια επιχείρηση βομβαρδισμού των κύριων εγκαταστάσεων κυμαίνεται από 32 ως 70. Στόχους βέβαια μπορούν να αποτελέσουν και οι πυραυλικές εγκαταστάσεις του Ιράν οι οποίες εντοπίζονται στις περιοχές: Γκοσταρές, Καράζ, Τεχεράνη, Παρκίν, Αλιαμπάντ, Κομ, Μανζαρίγια, Μπαχταρούν, Οραμαμπάντ, Χάσα, Σιράζ, Μπαντάρ Αμπάς, Νήσος Κεσμ, Νήσος Σιρί, Νήσος Αμπού Μουσά, Μασχάντ, Ταμπάς, Σαχρούντ, Σεμάν, Γκαρμσάρ, Ισπαχάν, Σιρζάν, Κουχεστάκ. Στις εγκαταστάσεις αυτές το Ιράν αναπτύσσει και κατασκευάζει τους πυραύλους Σαχάμπ 1, 2, 3, 4, Μουσχάκ 120, 160, 200, Γκαντρ, Ίρις και ΚΗ-55. Με ορισμένους από αυτούς τους πυραύλους το Ιράν μπορεί να πλήξει θεωρητικά ως και περιοχές της νότιας Ευρώπης. Στην έκθεση αναφέρεται επίσης ότι η ισραηλινή πολεμική αεροπορία, με περίπου 411 αεροσκάφη F-15, F-16 που διαθέτει, έχοντας και την πλέον εξελιγμένη τεχνολογία επικοινωνιών και ηλεκτρονικών μέσων, είναι ικανή να πραγματοποιήσει τους βομβαρδισμούς στις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν και να καταστρέψει τα πυρηνικά προγράμματα ή να τα επιβραδύνει για αρκετά χρόνια. Τα πολεμικά αεροσκάφη του Ισραήλ εξορμούν από επτά βάσεις και με τον εναέριο ανεφοδιασμό έχουν μεγάλη εμβέλεια δράσης. Στην επίθεση εναντίον των πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράν ενδέχεται να χρησιμοποιηθούν και βαλλιστικοί πύραυλοι.

Σενάριο 1: Αεροπορική επίθεση
   Στη μελέτη επισημαίνεται (όπως αναφέραμε ενδεικτικά και στο προηγούμενο τεύχος του περιοδικού) ότι σε περίπτωση αεροπορικής επιχείρησης το Ισραήλ δεν χρειάζεται να βομβαρδίσει το σύνολο των πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράν για να σταματήσουν οι περσικές πυρηνικές διεργασίες, αλλά αρκεί να πληγούν καίρια 7 ως 9 στόχοι. Στην ίδια μελέτη αποκαλύπτονται επίσης και τοποθεσίες με πυρηνικές εγκαταστάσεις στο Ιράν που δεν ήταν πρότερα γνωστές. Σύμφωνα με το Κέντρο Στρατηγικών Μελετών οι 9 στόχοι που θα μπορούσε να πλήξει το Ισραήλ στο Ιράν είναι οι ακόλουθοι:

 

• Λασκάρ Αμπάντ. Εγκαταστάσεις εμπλουτισμού ουρανίου κοντά στη μεθόριο με την Τουρκία
• Τεχράνμπ. Κεντρικό εργαστήριο ανάπτυξης ατομικών όπλων
• Αράκ. Εργοστάσιο παρασκευής βαρέος ύδατος
• Ισπαχάν. Πυρηνικός αντιδραστήρας και θέσεις φυγοκέντρησης ουρανίου
• Νατάνζ. Κύριο σημείο εμπλουτισμού ουρανίου
• Αρντεκάν. Εγκαταστάσεις εμπλουτισμού ουρανίου στο νότιο Ιράν
• Σαγκάντ. Ορυχεία ουρανίου
• Μπουσέχρ. Ο μεγαλύτερος πυρηνικός αντιδραστήρας του Ιράν
• Καχίν. Τοποθεσία με πολλά ορυχεία ουρανίου και εγκαταστάσεις εμπλουτισμού

   Πολύ σημαντικό στοιχείο για την επιτυχία μιας αεροπορικής επιχείρησης του Ισραήλ είναι και η διαδρομή που θα ακολουθήσουν τα αεροσκάφη, μια διαδρομή που θα επιλεγεί με βάση το κριτήριο του αιφνιδιασμού και του χαμηλού ρίσκου για τα συμμετέχοντα αεροπλάνα. Σύμφωνα πάντα με τη συγκεκριμένη μελέτη, το Ισραήλ έχει να διαλέξει μεταξύ τριών εναλλακτικών «οδών» για το ενδεχόμενο χτύπημα εναντίον των πυρηνικών του Ιράν:

1) τη νότια οδό μέσω Σαουδικής Αραβίας και Ιράκ με σύντομο πέρασμα από Ιορδανία ή Αίγυπτο,
2) την κεντρική οδό μέσω Ιορδανίας και Ιράκ,
3) τη βόρεια οδό μέσω Τουρκίας, Συρίας και Ιρακινού Κουρδιστάν.

   Στην αεροπορική επίθεση το Ισραήλ έχει και μπορεί να χρησιμοποιήσει την τεχνολογία που χρειάζεται για να ακυρωθούν τα συστήματα επιτήρησης των χωρών απ’ όπου θα περάσουν τα αεροσκάφη του, καθιστώντας τα ουσιαστικά αόρατα μέχρις ότου πραγματοποιηθεί ο βομβαρδισμός. Αυτή την τεχνολογία χρησιμοποίησε το Ισραήλ και στην αεροπορική επίθεση εναντίον των εγκαταστάσεων πυραύλων στο Νταΐρ Αλ Ζαούρ της Συρίας τον Σεπτέμβριο του 2008. Σύμφωνα με την εκτίμηση του Κέντρου Στρατηγικών Μελετών το πολιτικό και στρατιωτικό ρίσκο αν τα ισραηλινά αεροσκάφη περάσουν πάνω από τη Συρία είναι χαμηλό, ενώ αντίθετα εάν χρησιμοποιηθεί ο εναέριος χώρος της Τουρκίας και η χώρα αυτή αντιδράσει στρατιωτικά το ρίσκο είναι μεγάλο, εκτός και αν υπάρξει προηγουμένως μυστική συμφωνία με την Ουάσινγκτον και την Άγκυρα. Στην περίπτωση της Ιορδανίας κινδυνεύει να τιναχτεί στον αέρα η Συνθήκη Ειρήνης που υπέγραψαν το Αμμάν και το Τελ Αβίβ, ενώ στην περίπτωση της Σαουδικής Αραβίας και του Ιράκ θα αντιδράσουν οι ΗΠΑ μη θέλοντας να πληγούν τα στρατηγικά τους συμφέροντα στις δύο αυτές αραβικές χώρες.
   Έναν ενδεχόμενο στρατιωτικό κίνδυνο για τα ισραηλινά αεροσκάφη μπορεί να αποτελέσουν οι πύραυλοι της Συρίας SA-2, SA-3, SA-6, καθώς και τα πολεμικά αεροσκάφη της Δαμασκού MG-21, 23, 25, 26 και τα SU-22, 24, αν φυσικά το σύστημα έγκαιρης ειδοποίησης της Συρίας δεν ακυρωθεί από τα ισραηλινά ηλεκτρονικά μέσα. Στην τελική ανάλυση μιας αεροπορικής επίθεσης του Ισραήλ εναντίον των πυρηνικών του Ιράν, το Κέντρο Στρατηγικών Μελετών επισημαίνει μεν ότι είναι δυνατή η πραγματοποίηση της επιχείρησης (με το 20% της δύναμης των μαχητικών της ισραηλινής αεροπορίας και το 100% των ιπτάμενων τάνκερ), αλλά προειδοποιεί ότι πρόκειται για μια περίπλοκη επιχείρηση στην οποία δεν μπορεί να υπάρξει προκαταβολικά εγγύηση απόλυτης επιτυχίας.

Σενάριο 2: Επίθεση με βαλλιστικούς πυραύλους
   Όλα τα ρίσκα μιας αεροπορικής επίθεσης είναι δυνατόν να απαλειφθούν, σύμφωνα με το Κέντρο Στρατηγικών Μελετών, αν το Ισραήλ βομβαρδίσει τις περσικές πυρηνικές εγκαταστάσεις με βαλλιστικούς πυραύλους. Το Ισραήλ έχει αυτή τη δυνατότητα και το Ιράν δεν διαθέτει ακόμα ένα αντιπυραυλικό σύστημα όπως το ρωσικό S-300 ΡΜU2 που μπορεί να αναχαιτίσει τους ισραηλινούς πυραύλους.
   Για να καταστρέψει ολοσχερώς τις κύριες πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν στο Νατάνζ, στο Ισπαχάν και στο Αράκ, το Ισραήλ θα χρειαστεί περί τους 40 με 42 βαλλιστικούς πυραύλους JERCHOIII, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του Κέντρου Στρατηγικών Μελετών, ενώ πιθανότατα θα χρειαστεί και άλλους 30 πυραύλους για να χτυπήσει τις κύριες πυραυλικές εγκαταστάσεις του Ιράν.

Η αεράμυνα του Ιράν
   Στην έκθεση του Κέντρου Στρατηγικών Μελετών περιλαμβάνονται στοιχεία για την αεροπορική δύναμη και την αεράμυνα του Ιράν. Η περσική πολεμική αεροπορία έχει τα αεροσκάφη της σε δέκα βάσεις σε Ταυρίδα, Τεχεράνη, Μασχάντ, Ισπαχάν, Χαμαντάν, Νταζφούλ, Μπουσέχρ, Σιράζ, Ζαχεντάν, Μπαντάρ Αμπάς. Διαθέτει επίσης έναν αριθμό πυραυλικών συστημάτων HAWK, SΑ-5, SΑ-2, και άλλα μικρότερα οπλικά συστήματα αντιαεροπορικά κινητά και σταθερά. Σύμφωνα με κάποιες πληροφορίες το Ιράν φέρεται να προμηθεύθηκε πρόσφατα από τη Ρωσία ένα μοντέρνο σύστημα προειδοποίησης για αεροπορική επίθεση. Πρόκειται για το σύστημα ΑΝΤΕΥ-2500, το οποίο είναι θεωρητικά ικανό να προειδοποιήσει εγκαίρως για την ισραηλινή επίθεση έτσι ώστε να απογειωθούν τα περσικά αεροσκάφη και να εμπλακούν με τα ισραηλινά. Στην περίπτωση εμπλοκής εκτιμάται ότι οι απώλειες των ισραηλινών θα είναι της τάξης του 20% (περίπου 20-30 αεροσκάφη), ποσοστό που δύσκολα θα αποδεχθεί η ισραηλινή αεροπορία.

Περιβαλλοντικές επιπτώσεις της επίθεσης
   Οι καταστροφές που θα προκληθούν στην ευρύτερη περιοχή αν οι πύραυλοι ή οι βόμβες του Ισραήλ πλήξουν, για παράδειγμα, τον πυρηνικό αντιδραστήρα του Μπουσέχρ, θα είναι πολύ μεγάλες, εκτιμά το Κέντρο Στρατηγικών Μελετών. Πρόκειται να εκλυθούν στην ατμόσφαιρα τεράστιες ποσότητες από άκρως επικίνδυνα για την ανθρώπινη υγεία ραδιενεργά στοιχεία όπως το Ιώδιο 131, το Στρόντιο 90, το Κέσιο 137 και το Πλουτώνιο 239. Η ραδιενέργεια θα μολύνει κάθε άνθρωπο που θα εκτεθεί σε αυτήν τις πρώτες 24 ώρες και θα προκαλέσει πολλούς θανάτους σε διάστημα από μία εβδομάδα ως και 3-4 μήνες μετά. Σύμφωνα με τα στοιχεία της έκθεσης το Μπαχρέιν, το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα θα δεχθούν πολύ δυνατό πλήγμα από τις ραδιενεργούς ουσίες που θα εκλυθούν από τις εκρήξεις στον πυρηνικό αντιδραστήρα. Η δε μόλυνση των εδαφών και των περιοχών πλησίον του αντιδραστήρα εκτιμάται ότι θα καταστήσει ουσιαστικά νεκρές τις συγκεκριμένες εκτάσεις για τεράστιο χρονικό διάστημα, το οποίο υπολογίζεται ως και 200 χρόνια.

Αντίδραση Ιράν και αεράμυνα Ισραήλ
   Μετά από μια ισραηλινή επίθεση το Ιράν θεωρείται σχεδόν σίγουρο ότι θα προχωρήσει σε αντίποινα εναντίον του Ισραήλ, χρησιμοποιώντας πιθανότατα πυραύλους Σαχάμπ-3. Ωστόσο το Ισραήλ σύμφωνα με το Κέντρο Στρατηγικών μελετών διαθέτει μία από τις πιο πλήρεις αντιπυραυλικές ομπρέλες στον κόσμο. Διαθέτει 23 συστοιχίες πυραύλων ΜΙΜ 23-ΙΗΑWKκαι 48 συστοιχίες του αντιπυραυλικού συστήματος PATRIOT- PAC2 και PAC3. Διαθέτει επίσης υπερσύγχρονα επίγεια ραντάρ και ιπτάμενα συστήματα έγκαιρης προειδοποίησης E2CHAWKEYE. Σε επιχειρησιακή λειτουργία έχει το Ισραήλ και το πυραυλικό σύστημα ARROW το οποίο θεωρείται ως το πιο εξελιγμένο παγκοσμίως. Υπάρχουν δύο συστήματα ARROW εγκατεστημένα αυτή τη στιγμή στο Ισραήλ, το ένα στην περιοχή του Τελ Αβίβ και το άλλο στα βόρεια της χώρας. Κάθε σύστημα αποτελείται από 4 με 8 εκτοξευτές, σύστημα σκόπευσης και ραντάρ, καθώς και περί τους 50 πυραύλους αναχαίτισης. To σύστημα ARROW μπορεί να καταστρέψει σχεδόν όλους τους γνωστούς τύπους πυραύλων, και τους SCUD στην τελευταία φάση της τροχιάς τους. Το συγκεκριμένο σύστημα αναχαιτίζει και βαλλιστικούς πυραύλους με βεληνεκές 2.000 και πλέον χιλιομέτρων. Στην αεράμυνα του Ισραήλ συγκαταλέγεται και ένας στόλος από μη επανδρωμένα ιπτάμενα οχήματα (UAV) τα οποία μπορούν να πυροδοτήσουν πυραύλους και να αναχαιτίσουν εισερχόμενα βαλλιστικά βλήματα.

Πολιτικές επιπτώσεις της επίθεσης
   Σύμφωνα με την έκθεση του Κέντρου Στρατηγικών Μελετών μια επίθεση του Ισραήλ εναντίον των πυρηνικών θέσεων του Ιράν θα έχει πολλαπλές πολιτικές και στρατιωτικές επιπτώσεις. Σε στρατιωτικό επίπεδο πέρα από τα πυραυλικά αντίποινα στα οποία πιθανότατα θα επιχειρήσει να προβεί η Τεχεράνη, υπάρχει το ενδεχόμενο να πυροδοτηθούν από περσικής πλευράς νέες συγκρούσεις της Χεζμπολάχ ή της Χαμάς με τους Ισραηλινούς. Σε πολιτικό και διπλωματικό επίπεδο μια ισραηλινή επίθεση μπορεί να προκαλέσει την αποχώρηση του Ιράν από τη Συνθήκη μη Διάδοσης των Πυρηνικών και τη διακοπή των σχέσεων με τη Διεθνή Επιτροπή Ατομικής Ενέργειας, Σε στρατιωτικό επίπεδο, επίσης, μπορεί να προκαλέσει την επιτάχυνση των ιρανικών πυρηνικών προγραμμάτων, την αποσταθεροποίηση του Ιράκ μέσω των σιιτών, την ιρανική υποστήριξη των δραστηριοτήτων των Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν και τη στοχοποίηση αμερικανικών πλοίων στην περιοχή του Κόλπου. Σε γενικότερο επίπεδο αναμένεται μια έξαρση της έντασης και της διεθνούς τρομοκρατίας, τόσο στη Μέση Ανατολή όσο και σε άλλες περιοχές όπου υπάρχουν αμερικανικά, ισραηλινά και άλλα δυτικά συμφέροντα. Η γενική εκτίμηση είναι πάντως πως μια ισραηλινή επίθεση εναντίον του Ιράν θα προκαλέσει τεράστια αναταραχή στις σχέσεις όλων των αραβικών χωρών με τη Δύση.

*Τα στοιχεία και οι πίνακες για το παρόν άρθρο προέρχονται από το Center for Strategic & International Studies.