Από διάφορους κύκλους επιχειρήθηκε η «νέα τρομοκρατία» να παρουσιαστεί ως μία ένοπλη δράση η οποία δεν έχει πολιτικούς σκοπούς, μία ένοπλη δράση που υλοποιείται από απροσδιόριστα αιμοσταγείς και αιμοδιψείς ανθρώπους.
   Η «κινηματική βία», ο αναρχοκομμουνισμός και ο ελευθεριακός κομμουνισμός με βάση τα κείμενα των προκηρύξεων τουλάχιστον του «Επαναστατικού Αγώνα» συνιστούν πολιτικές φόρμες που μπορούν να κατατοπίσουν σχετικά με τους πολιτικούς σκοπούς, με το ιδεολογικό υπόβαθρο ή ακόμη με το πολιτικό πρόγραμμα των οργανώσεων.
   Ίσως σχετικά απολιτίκ εμφανίζεται η «Σέχτα Επαναστατών» αλλά και η συγκεκριμένη οργάνωση έχει τα δικά της χαρακτηριστικά.

«Επαναστατικός Αγώνας» και Τσόμσκι
   Από το 2004 οπότε έστειλε την πρώτη του προκήρυξη ο «Επαναστατικός Αγώνας» έχει τοποθετήσει στο επίκεντρο της κριτικής του τη Νέα Τάξη Πραγμάτων, έχει εκφράσει την αλληλεγγύη του στα επαναστατικά και απελευθερωτικά κινήματα σε ολόκληρο τον κόσμο, από την Λατινική Αμερική μέχρι τη Μέση Ανατολή, έχει αναπτύξει έναν σαφέστατα αντικαπιταλιστικό λόγο και έχει στοχοποιήσει ουκ ολίγες φορές την Ελληνική Αστυνομία και τις δυνάμεις καταστολής οι οποίες έχουν αποτελέσει συνήθη στόχο όπλων των νέων οργανώσεων. Η οργάνωση πραγματοποιεί έμμεσες παραπομπές σε γεγονότα, όπως για παράδειγμα ο Ισπανικός Εμφύλιος, και κάποια κείμενα θα μπορούσαν να είναι σαφέστατα επηρεασμένα από την Ελευθεριακή Κομμουνιστική οργάνωση της Ισπανίας CNT και από τη διακήρυξη της το 1936 στη Σαραγόσα.
   Η προκήρυξη ανάληψης της ευθύνης για το χτύπημα στην αμερικανική πρεσβεία ήταν αρκετά κατατοπιστική, ενώ είχε αποκαλύψει πολλά από τα σημεία της επιρροής που έχει δεχτεί η οργάνωση από τον Αμερικανό διανοητή Νόαμ Τσόμσκι. Μέχρι εκείνη την προκήρυξη στόχος ήταν το κράτος. Ο συντάκτης ή οι συντάκτες εκείνης της προκήρυξης έθεσαν στο στόχαστρο με μεγαλύτερη ακρίβεια, τότε, την «κοινοβουλευτική δικτατορία» και σε διεθνές επίπεδο τη Νέα Τάξη Πραγμάτων.
   Η Νέα Τάξη Πραγμάτων αποτελεί μία από τις αγαπημένες έννοιες του Νόαμ Τσόμσκι. Η προκήρυξη ανάληψης της ευθύνης για το χτύπημα στην πρεσβεία των ΗΠΑ στην Αθήνα ανέφερε μεταξύ άλλων ότι «Η περιθωριοποίηση και η εξαθλίωση είναι μόνιμη απειλή για αυτούς πουν προσαρμόζονται στον νεοφιλελεύθερο τυχοδιωκτισμό. Οι ορδές των αποκλεισμένων διαρκώς αυξάνονται. Και οι ορδές αυτές είναι που διαμορφώνουν τη νέα απειλή για την εύρυθμη λειτουργία του συστήματος».
   Σχεδόν με τον ίδιο τρόπο ο Νόαμ Τσόμσκι αναφέρεται στις αγωνιστικές –όπως ο ίδιος τις χαρακτηρίζει– οργανώσεις, που εξέφρασαν ανοικτά την αντίθεσή τους στη λειτουργία των πολυεθνικών, των ΜΜΕ, της παγκόσμιας τράπεζας, του ΔΝΤ και του ΟΟΣΑ, που προωθούσαν το 1998 την κρυφή «Πολυμερή Συμφωνία» για τις επενδύσεις.
   Έχω γράψει στην «ΑΞΙΑ» ότι «Τις οργανώσεις που αντιτέθηκαν στην Πολυμερή Συμφωνία του 1998 και αντιτίθενται στην (κάτω από την επιρροή των μεγάλων επιχειρήσεων) πολιτική των ΗΠΑ, ο Νόαμ Τσόμσκι τις αποκαλεί "αγωνιστικές οργανώσεις βάσης" (αυτοί που θα συγκροτήσουν τις ορδές των αποκλεισμένων), για τις οποίες πραγματοποιεί μια παραπομπή στους FinancialTimes του Λονδίνου. Η λονδρέζικη εφημερίδα σε σχετικό άρθρο αποκαλούσε αυτές τις οργανώσεις "Ορδές επαγρυπνούντων πολιτών" (hordesofuigilantes). Ο Τσόμσκι τις περιγράφει ως "συμμαχίες αυτοάμυνας" (NoamChomsky, Δύο ώρες διαύγειας, σελ.62, εκδόσεις Λιβάνη)».
   Οι επιρροές που έχει δεχτεί στην ανάπτυξη του πολιτικού λόγου και της κριτικής του ο «Επαναστατικός Αγώνας» είναι εξαιρετικά εμφανείς αν κανείς διαβάσει τα εξής βιβλία του Νόαμ Τσόμσκι: «Ο Νόμος της δύναμης της Νέας Παγκόσμιας Τάξης», που εκδόθηκε το 2001, ή «Νέα Τάξη μυστικά και ψέματα», «Παλιές και νέες τάξεις πραγμάτων», «Εξουσία και τρομοκρατία» «Η κουλτούρα της τρομοκρατίας», «Προπαγάνδα και κοινός νους», «Η χειραγώγηση των μαζών» ή «Λατινική Αμερική».
   Την περίοδο που η οργάνωση είχε «χτυπήσει» την αμερικανική πρεσβεία με την προκήρυξη ανάληψης της ευθύνης είχε αναφερθεί αναλυτικά στον πόλεμο ανάμεσα στη Χεζμπολάχ και στο Ισραήλ. Ας σημειωθεί απλά ότι ο Νόαμ Τσόμσκι έχει φωτογραφηθεί με τον ηγέτη της σιιτικής οργάνωσης Σεΐχη Νασράλα, ενώ είχε δηλώσει ότι η άρνηση της Χεζμπολάχ να αφοπλιστεί είναι δικαιολογημένη (σχετικό άρθρο στις ιστοσελίδες: Vancouner.Indymedia.org και www.almanar. com). Μάλιστα ο Αμερικανός διανοητής είχε επισκεφθεί τον Λίβανο τον Μάιο του 2006, λίγο πριν από την έναρξη των εισβολής του Ισραήλ στο νότιο Λίβανο.

Κροπότκιν και Μπακούνιν
   Στην προκήρυξη ανάληψης της ευθύνης για τις επιθέσεις εναντίον αστυνομικών στόχων, τόσο στου Γουδή όσο και στο υπουργείο Πολιτισμού με θύμα τον αστυφύλακα Ματζούνη, αλλά και στις εγκαταστάσεις της Shell, το περιεχόμενο του πολιτικού λόγου ήταν ακόμη πιο αποκαλυπτικό.
   Οι επιρροές και από τον μεγάλο θεωρητικό του «Αναρχικού Κομμουνισμού» Πέτρου Κροπότκιν είναι μεγάλες. Οι προσεγγίσεις των εννοιών της εξέγερσης και της επανάστασης οδηγούν με σχετική ακρίβεια εκεί. Οι αναφορές τις οργάνωσης στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία, στην τελευταία προκήρυξη μετά τα Δεκεμβριανά, είναι χαρακτηριστικές. Αν ανατρέξει κανείς σε συγγράμματα του Πέτρου Κροπότκιν (όπως για παράδειγμα στο «Αναρχικός Κομμουνισμός», σελ 51 και 52) ή στις αναφορές για την επανάσταση στην Παρισινή Κομμούνα το 1871 θα το διαπιστώσει. Χρήσιμοι οδηγοί βέβαια είναι και οι διακηρύξεις αναρχοκομμουνιστικών οργανώσεων σε ολόκληρη την Ευρώπη. Σε κείμενα του Πέτρου Κροπότκιν είναι εύκολο να εντοπιστεί η λογική της αυτοδιαχείρισης χωρίς στοιχεία αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας. Η οργάνωση σε μία ιστορική αναδρομή ασκεί κριτική «στον εκφυλισμό» τον μπολσεβίκων. Ο Κροπότκιν είχε γράψει: «Όλες οι προσπάθειες επανένωσης κάτω από έναν κεντρικό έλεγχο των φυσιολογικά διαχωρισμένων τμημάτων της Ρωσικής Αυτοκρατορίας είναι καταδικασμένες να αποτύχουν. Βλέπω τη στιγμή όπου κάθε μέρος αυτής της ομοσπονδίας θα είναι από μόνο του μια ομοσπονδία ελεύθερων κομμούνων και ελεύθερων πόλεων. Και πιστεύω ακόμα ότι ορισμένα μέρη της Δυτικής Ευρώπης γρήγορα θα ακολουθήσουν τον ίδιο δρόμο». (Πέτρος Κροπότκιν «Γράμμα στους Εργάτες της Δυτικής Ευρώπης»).
   Σκοπός της οργάνωσης είναι η δημιουργία ενός «ένοπλου μαζικού επαναστατικού κινήματος». Οι προσεγγίσεις σε ό,τι έχει να κάνει με τη χρήση βίας παραπέμπουν στον άλλο μεγάλο θεωρητικό του αναρχισμού Μιχαήλ Μπακούνιν. Έχει ασκήσει μεγάλη κριτική στην Αριστερά και ακόμη μεγαλύτερη στο KKE αναφέροντας στην τελευταία προκήρυξη: «Αυτοί που ξεπούλησαν τους λαϊκούς αγώνες, από την εργατική εξέγερση του Μαΐου του 1936 στην Θεσσαλονίκη ως την Εθνική Αντίσταση, αυτοί που παρέδωσαν τους οπαδούς τους και τους αγωνιστές τους με τη Συμφωνία της Βάρκιζας, αυτοί που έβγαλαν προβοκάτορα τον ίδιο τον ιδρυτή του ΕΛΑΣ Άρη Βελουχιώτη …». Εκτός όλων αυτών, όμως, οι ιστορικές παραπομπές της οργάνωσης είναι σαφείς, αφού και πάλι στην τελευταία προκήρυξη αναφέρουν: «Η πραγματική λαϊκή κυριαρχία δεν είναι η εν λευκώ και για τέσσερα χρόνια παράδοση των κοινωνικών υποθέσεων σε επαγγελματίες αντιπροσώπους - βουλευτές, αλλά στην καθημερινή παρουσία και παρέμβασή μας στα λαϊκά συμβούλια διαχείρισης όλων των κοινωνικών υποθέσεων. Εκεί όπου θα μιλήσουμε εμείς οι ίδιοι για τα προβλήματά μας. Εκεί που ο καθένας μας θα συμμετέχει ενεργά και καθημερινά στη διαχείριση της ζωής του… Τέτοια παραδείγματα αμεσοδημοκρατικής λαϊκής αυτοδιαχείρισης έχει δώσει πολλά το παλιό επαναστατικό κίνημα, από την Παρισινή Κομμούνα του 1871, τα σοβιέτ του 1905 και του 1917 προτού τα ευνουχίσουν οι μπολσεβίκοι, τα εργοστασιακά συμβούλια στη Γερμανία το 1918 και στην Ιταλία το 1920, οι εργοστασιακές επιτροπές και οι αγροτικές κομμούνες στην Ισπανία το 1936 , τα ουγγρικά εργατικά συμβούλια του 1956, οι συνελεύσεις των φοιτητών και εργατών στη Γαλλία τον Μάη του 1968».

Το δόγμα της κινηματικής βίας

Το σχήμα και το δόγμα της κινηματικής βίας
   Σε προηγούμενη έκδοση της «Δ» είχα αναπτύξει ως εξής το δόγμα της κινηματικής βίας το οποίο ακολουθεί ο «Επαναστατικός Αγώνας»:
   «Ο "Επαναστατικός Αγώνας" δείχνει να έχει τη δική του αντίληψη για το μοντέλο ανάπτυξης του ένοπλου αγώνα. Ως οργάνωση δεν δείχνει να έχει καμία σχέση με τον απόλυτα συνωμοτικό χαρακτήρα με τον οποίο δραστηριοποιήθηκε η 17Ν. Ο "Επαναστατικός Αγώνας" από τον τρόπο με τον οποίο προσεγγίζει η ίδια η οργάνωση τη δράση της, πιστεύει εμφανώς στη διευρυμένη δραστηριότητα και εντάσσει τον ρόλο της στην ανάπτυξη μαζικού κινήματος, του οποίου αν δεν ηγείται, τότε τουλάχιστον θεωρεί ότι αποτελεί σάρκα από την σάρκα του και συμμετέχει στους αγώνες του. Η αντίληψη του "Επαναστατικού Αγώνα" περί της μαζικής δράσης, παραπέμπει στη μαζικότητα που στην Ελλάδα είχε αναπτύξει ο ΕΛΑ και στην Ιταλία οι Ερυθρές Ταξιαρχίες. Τα χτυπήματα της οργάνωσης είναι ευρύτερα συμβολικά, όπως και εκείνων των οργανώσεων, ενώ τις περισσότερες φορές είναι αστυνομικοί στόχοι. Η οργάνωση είχε προειδοποιήσει σε παλαιότερη προκήρυξη ότι δεν αναγνωρίζει ελαφρυντικά σε σχέση με την επιλογή του οποιουδήποτε για την επαγγελματική του σταδιοδρομία να γίνει αστυνομικός. Η επιλογή αυτή συνιστά, για την οργάνωση, αυτόματη αποδοχή ότι ο αστυνομικός είναι εντεταλμένο κατασταλτικό όργανο του συστήματος και του κρατικού μηχανισμού. Ιδιαίτερη σημασία, όμως, για την κατανόηση της δράσης του "Επαναστατικού Αγώνα" έχει η ανάλυση επάνω στο σχήμα της διευρυμένης δραστηριότητας, υπό την έννοια της ανάπτυξης ενός μαζικού κοινωνικού κινήματος, τα χαρακτηριστικά του οποίου, όμως, δεν είναι ακόμη επαρκώς προσδιορισμένα. Αν η οργάνωση δεν επιδιώκει να κατευθύνει το κίνημα, τότε σε έναν βαθμό μέχρι σήμερα έχει πετύχει ένα είδος επικοινωνίας μέσω των επιλεγμένων ενεργειών, αλλά και μέσω των προκηρύξεων με τα πλέον εξτρεμιστικά τμήματα του κινήματος. Στην πεντασέλιδη προκήρυξη ανάληψης της ευθύνης για την επίθεση με ρουκέτα τύπου RPG-7, στην αμερικανική πρεσβεία της Αθήνας, ο "Επαναστατικός Αγώνας" είχε με σχετική σαφήνεια στοχοποιήσει το Κοινοβούλιο, σύμβολο του κράτους και της αστικοκοινοβουλευτικής δημοκρατίας και, για τα μέλη του, στην πραγματικότητα, σύμβολο της αστικοκοινοβουλευτικής δημοκρατίας που λειτουργεί στο πλαίσιο της ευρύτερης καπιταλιστικής ανάπτυξης, ως πολιτικός υποστηρικτικός θεσμός της. Το μήνυμα είχε ληφθεί από τους πλέον ακραίους αναρχικούς κύκλους και στο επόμενο εκπαιδευτικό συλλαλητήριο που είχε ακολουθήσει άγνωστοι επιτέθηκαν με βόμβες μολότοφ στο φυλάκιο μπροστά από το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτου στο Σύνταγμα. Η συγκεκριμένη ενέργεια μπορεί σήμερα να ερμηνευθεί ως αποτέλεσμα διαλόγου της οργάνωσης με τμήματα της οργάνωσης. Στο πλαίσιο της αντίληψης της διευρυμένης και γενικότερης δραστηριότητας απέναντι στην Νέα Τάξη Πραγμάτων και στις εντός των συνόρων συνέπειές της, η δράση του "Επαναστατικού Αγώνα" και των εξτρεμιστικών αντικαπιταλιστιών, τουλάχιστον, τμημάτων του κινήματος είναι ενιαία, έστω και αν δεν υλοποιούνται τυπικές καθοδηγητικές γραμμές, αλλά υφίσταται η γενικότερη αντίληψη ότι το καθήκον είναι η εξέγερση και στο βάθος, όσο ουτοπικό και αν φαίνεται, η διατάραξη των ισορροπιών της καπιταλιστικής ανάπτυξης και το γκρέμισμα του αστικού κράτους.
   Ο "Επαναστατικός Αγώνας", όμως, δείχνει να έχει κεφαλαιοποιήσει το θεωρητικό πλαίσιο το οποίο λειτουργεί προσδιοριστικά για την εμπέδωση του ευρύτερου ρόλου που επιδιώκει να διαδραματίσει στη βάση της υλοποίησης των ένοπλων ενεργειών και της ανάπτυξης του γενικότερου κινήματος. Η κεφαλαιοποίηση αυτή εμπίπτει στους ιδεολογικούς κανόνες και στις πρακτικές προϋποθέσεις του δόγματος της κινηματικής βίας. Για να καταστεί αντιληπτή η έννοια της κινηματικής βίας θα παραθέσω ένα απόσπασμα από το μυθιστόρημα του Δημήτρη Μπελαντή, με τίτλο "Η Ουλρίκε μετά το θάνατο της Μάινχοφ" (εκδόσεις ΒΙΒΛΙΟΠΕΛΑΓΟΣ 2006). Πρόκειται για την τοποθέτηση που έκανε ο Ρούντι Ντούτσκε στο Διεθνές Συνέδριο για την Αλληλεγγύη στο Λαό του Βιετνάμ τον Φλεβάρη του 1968».

Οι «πολτικοί σκοποί» της «Σέχτας Επαναστατών»
   Η «Σέχτα Επαναστατών» πιθανότατα θέλει να υποδηλώσει ότι αποτελεί διάσπαση κάποιας μεγαλύτερης ένοπλης οργάνωσης και για αυτόν ακριβώς τον λόγο χρησιμοποιεί την έννοια της Σέχτας ή μάλλον Σέκτας, που προέρχεται από το λατινικό ρήμα Sequi που σημαίνει ακολουθώ. Η Σέκτα πάντοτε αποτελεί πολιτική ή θρησκευτική διάσπαση και συνιστά μία μικρότερη ομάδα αποσπασμένη από κάποια μεγαλύτερη. Ίσως η μεγαλύτερη να είναι ο «Επαναστατικός Αγώνας». Δεν το ξέρουμε ακόμη.
   Πάντως οι προκηρύξεις της οργάνωσης έθεσαν στο στόχαστρο τις δυνάμεις καταστολής, το mediako σύστημα, την mediaκή ελίτ και τους δημοσιογράφους. Τα κείμενα δεν διεκδικούν δάφνες σοβαρών πολιτικών κειμένων και η εντύπωση αυτή προκύπτει από την τουλάχιστον αφελή προσέγγιση της οργάνωσης, η οποία στο κείμενο της πρώτης προκήρυξης αναφέρει ότι «δεν κάνουμε πολιτική κάνουμε αντάρτικο». Πάντως φαίνονται επηρεασμένοι από τον τυχοδιώκτη Νετσάγιεφ. Σε εκείνο το κείμενο η οργάνωση ασκεί κριτική και στον «Επαναστατικό Αγώνα» αφού αναφέρει ότι «Συμφωνούμε με τους αγωνιστές του "Επαναστατικού Αγώνα" για την επιλογή τους να στοχοποιήσουν και αυτοί την Αστυνομία. Διαφωνούμε όμως στην επιλογή των τοποθεσιών που διάλεξαν για να αναμετρηθούν με τα γουρούνια. Βασική αρχή του αντάρτικου πόλης είναι πως δεν χτυπάμε απ΄ τα εδάφη, που αναπτύσσονται οι πολύμορφες διαδικασίες του αγώνα, μετατρέποντάς τα σε ευάλωτες ζώνες καταστολής. Αντίθετα, προσβάλλουμε το άβατο του εχθρού. Έτσι συσπειρώνουμε τις δικές μας δυνάμεις και αποφεύγονται καταστάσεις αστυνομικής κατοχής. Ο δεύτερος γύρος του αντάρτικου πόλης ξεκίνησε...».