Υπάρχει κάτι απολύτως λανθασμένο στην πολιτική που ακολουθεί η Ελλάδα σε σχέση με την Τουρκία και τις διαπραγματεύσεις της με την Ε.Ε. Η Αθήνα είναι απρόθυμη ή ανίκανη -ή και τα δύο- να δει την ιστορική σημασία των συνεχιζόμενων διαπραγματεύσεων της Τουρκίας με την Ε.Ε.

   Με δεδομένη την άδικη εύνοια της κυβέρνησης Καραμανλή υπέρ των συμφερόντων της Κύπρου και τον ανισόρροπο χειρισμό των προσδοκιών των Τουρκοκυπρίων, αυτή η πολιτική μπορεί να έχει σοβαρό αντίκτυπο στο μέλλον, θέτοντας σε κίνδυνο τις ελπίδες για μία περιοχή με ασφάλεια και ομαλοποιημένες σχέσεις μεταξύ Ελλάδας και Κύπρου.

   Τώρα, φαίνεται σαν να πρόκειται αποκλειστικά για το θέμα της Κύπρου. Λοιπόν, εδώ πρόκειται για πολύ περισσότερα από το άνοιγμα ενός λιμανιού εδώ ή εκεί. Με ρευστό το θέμα της Κύπρου, όχι μόνο η Τουρκία ή η Ελλάδα θα αντιμετωπίσουν ένα αβέβαιο μέλλον, αλλά και η Ε.Ε.

   Αν δεν επιθυμούμε η διχοτόμηση του νησιού να είναι μόνιμη και τελεσίδικη -το οποίο και δεν το θέλουμε-, απαιτείται μία νέα προσέγγιση, με την Τουρκία και την Ελλάδα να συνεργάζονται πολύ πιο βαθιά και ειλικρινά από ποτέ στο παρελθόν, γιατί αποτελεί μεγάλο στρατηγικό συμφέρον και για τις δύο πλευρές, οι οποίες πρέπει να αποδείξουν στην Ε.Ε. ότι η ειρηνική συνύπαρξη, ο αμοιβαίος σεβασμός Ελλήνων και Τούρκων και των συγγενών τους στην Κύπρο είναι δυνατά, ιδιαιτέρως όταν η ασφάλεια στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου βρίσκεται στην κορυφή της ατζέντας.

   Τι πάει στραβά με την Κύπρο; Πολλά πράγματα. Δείτε την ευρεία εικόνα: έπειτα από πολλά «εάν» και «αλλά» στους Κυπρίους προσφέρθηκε η ευκαιρία της απόφασης την άνοιξη του 2004. Οι Τουρκοκύπριοι, αφού έθεσαν στο περιθώριο τον Ραούφ Ντενκτάς με την ισχυρή υποστήριξη της κυβέρνησης Ερντογάν, απάντησαν με ένα ισχυρό «ναι». Οι Ελληνοκύπριοι, που είχαν ήδη λάβει τη διαβεβαίωση της Ε.Ε. για πλήρη ένταξη, είπαν «όχι». Και τώρα, σα να μην ήταν η Λευκωσία που είχε πει «όχι», εργάζεται χωρίς αιδώ για να διασφαλίσει ότι θα ξεχαστεί για πάντα κάθε νέα προσπάθεια για τη διευθέτηση μέσω του Ο.Η.Ε.

   Η ελπίδα ότι η Τουρκία και οι Τουρκοκύπριοι, μέσα από ατέλειωτες μονομερείς αξιώσεις της διαδικασίας της Ε.Ε., θα γονατίσουν είναι μάταιη. Δεν αποτελεί έκπληξη ότι ο μικρόμυαλος εθνοκεντρισμός που προσδιορίζει τον Παπαδόπουλο θα συνεχιστεί μέχρι το τέλος της καριέρας του, όμως η Αθήνα θα μπορούσε να ήταν πολύ πιο σοφή, αντί να γίνεται εργαλείο ανοίγματος θυρών για το μέλλον μίας άλλη εποχής ακραίου τυχοδιωκτισμού και από τις δύο πλευρές του Αιγαίου.

   Πώς; Δείτε το με αυτόν τον τρόπο: η Ε.Ε. είναι ένας γιγαντιαίος μηχανισμός, που αλλάζει κοινωνίες εισάγοντας τις κοινές αξίες της, εκσυγχρονίζοντας και οδηγώντας σε ωριμότητα κάτι που κάθε δημοκρατία έχει ανάγκη για τη σταθερότητά της και στο εσωτερικό και στις διεθνείς σχέσεις της. Η Ελλάδα είχε ανάγκη τη διαδικασία της Ε.Ε. και σημείωσε επιτυχή πρόοδο προς το στάδιο της ωριμότητας. Οι ημέρες των βασανιστηρίων, της αιματοχυσίας, του μίσους και της έχθρας είναι πια παρελθόν. Τώρα, η Τουρκία διανύει τη διαδικασία της Ε.Ε., αλλά πιο αργά.

   Η Ελλάδα θα πρέπει να βοηθά και όχι να εγείρει εμπόδια στη γείτονά της, της οποίας η δυναμική κοινωνία ήδη δείχνει τα πρώτα δείγματα ωριμότητας και επιθυμεί διακαώς πολλά ακόμα.

   Ποιο είναι το καλύτερο για την Ελλάδα; Να βοηθήσει μια γείτονα χώρα στο δρόμο προς την ωριμότητα για να έχει μαζί της αδελφικές σχέσεις ή να έχει ένα μέλλον με αστάθεια, περαιτέρω εχθρότητα και καχυποψία; Ποιο από τα δύο αξίζουν οι Έλληνες και οι Τούρκοι -οι απλοί άνθρωποι- σε έναν όλο και πιο ανασφαλή κόσμο; Η Αθήνα θα έπρεπε να ξέρει καλύτερα, δεδομένου ότι δεν είναι Παρίσι ή Βερολίνο -και τα δύο είναι πολύ μακριά από τα ελληνοτουρκικά σύνορα. Θα ανοίξει η Τουρκία τα λιμάνια της στην Κύπρο; Ναι. Θα αναγνωρίσει η Τουρκία την Κύπρο; Ναι. Αλλά μόνο όταν υπάρξει μία δίκαιη συμφωνία στο τέλος μίας σοβαρής διαδικασίας διευθέτησης από τις δύο πλευρές.

   Η πίεση που ασκείται στη Λευκωσία για μία οριστική διευθέτηση υπό την αιγίδα του Ο.Η.Ε. και υπό την αυστηρή επίβλεψη της Ε.Ε. πρέπει να εξισορροπηθεί και να συντονιστεί -σε ένα παράλληλο χρονοδιάγραμμα- με την πίεση που ασκείται στην Τουρκία να διαπραγματευτεί κάνοντας μεταρρυθμίσεις μέχρι το τέλος.

   Αν και οι δύο προοπτικές κρατηθούν ανοιχτές, θα προκύψουν λύσεις.

   Θέλουν πραγματικά οι Κύπριοι να ζήσουν μαζί; Αβέβαιο. Θέλουν πραγματικά η Γαλλία ή η Αυστρία να δουν την Τουρκία μέλος της Ε.Ε.; Θα το δούμε πολύ αργότερα. Αλλά ένα πράγμα είναι βέβαιο: οι Τούρκοι, όπως κάποτε οι Έλληνες, θέλουν να δουν τα εγγόνια τους πολίτες της Ε.Ε. Με νέες αξίες. Και έχοντας αφήσει το παρελθόν πίσω τους, όπως και οι Έλληνες.

   Πού βρίσκεται, λοιπόν, το συμφέρον της Ελλάδας; Αυτό είναι το ερώτημα. Τώρα.

   * Ο κος Yavuz Baydar είναι δημοσιογράφος στην εφημερίδα «Σαμπάχ».