Στην Κοινή Διακήρυξη των Προκαθημένων Ορθοδοξίας και Καθολικισμού, κατά την πρόσφατη συνάντησή τους στην Κωνσταντινούπολη (30/11/06), παρέχεται ξεκάθαρο μήνυμα για μία «νυν και αεί» χριστιανική Ευρωπαϊκή Ένωση.
Σημαντική η expressis verbis αναφορά: «Εν Ευρώπη παραμένοντες ανοικτοί προς τας άλλας Θρησκείας και προς την συμβολήν αυτών εις τον πολιτισμόν, οφείλουν να ενώσουν τας προσπαθείας των δια την διαφύλαξιν των χριστιανικών ριζών, παραδόσεων και αξιών, ώστε να διασφαλίσωμεν τον σεβασμόν της ιστορίας και να συμβάλωμεν επίσης εις τον πολιτισμόν της μελλοντικής Ευρώπης».
Πριν πέντε χρόνια, ο τότε Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ρομάνο Πρόντι, ζήτησε από τους ηγέτες των κυβερνήσεων να ξεκινήσουν μία συζήτηση περί των συνόρων της Ευρώπης. Στην παρέμβασή του, ο Ζάκ Ντελόρ χαρακτήρισε τότε ενδεχόμενη τέτοια συζήτηση «επικίνδυνη και με απροσδιόριστο τέλος».
Έκτοτε βέβαια ολοκληρώθηκε η ένταξη των «10», αλλά προσέκρουσε σε συμπληγάδες η «Συνταγματική Συνθήκη». Αυτό αποτελμάτωσε τις όποιες διεργασίες εμβάθυνσης. Ως εδώ τίποτε το πρωτότυπο. Η φυσιολογία του ευρωπαϊκού πειράματος χαρακτηρίζεται από παλινδρομικές κινήσεις.
Στο μεταξύ αποφασίστηκε η έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την Τουρκία. Αυτό βεβαίως δε συνιστά αυτόβουλη ενέργεια των οργάνων της Ενώσεως, αλλά υποταγή στην καταπελτώδη πίεση των Η.Π.Α. και εξυπηρετεί αποκλειστικά τα αμερικανικά γεωπολιτικά συμφέροντα.
Η εξέλιξη ξεπερνά το ερώτημα περί συνόρων της Ευρώπης, γεωγραφικών και πολιτιστικών, αφού αποδέχεται μία χώρα ασιατική και ισλαμική. Ο Ντε Γκώλ ήθελε μία Ευρώπη των πατρίδων απ’ τον Ατλαντικό ως τα Ουράλια και οι Πατέρες της Ευρώπης μία ευρωπαϊκή Ευρώπη.
Για να ορίσουμε τα σύνορα της Ευρώπης πρέπει να αναζητήσουμε πρώτα τα θεμέλια της. Η κοινή πνευματική μήτρα των ευρωπαϊκών λαών είναι το τρίπτυχο Αθήνα - Ιερουσαλήμ - Ρώμη. Η κλασική ελληνική σκέψη και η χριστιανική Αποκάλυψη στην απαράμιλλη σύνθεσή τους που επέτυχαν οι Μεγάλοι Έλληνες Πατέρες του 4ου αιώνα και το δικαιϊκό – διοικητικό κατόρθωμα των Ρωμαίων. Όλοι οι Ευρωπαίοι έχουμε «ξεφυτρώσει από αυτές τις ίδιες αόρατες ρίζες» (Κ.Τσάτσος).
Στο προδρομικό για την ευρωπαϊκή ενοποίηση περισπούδαστο δοκίμιό του, ο Paul Valery επισημαίνει: «κάθε φυλή και κάθε γη που διαδοχικά εκρωμαϊσθηκε, εκχριστιανίστηκε και υπεβλήθη ως προς τα του πνεύματος στην πειθαρχία των Ελλήνων είναι απολύτως ευρωπαϊκή». Είναι επομένως προφανές ότι τα σύνορα της Ευρώπης τελειώνουν εκεί που τελειώνει η ευρωπαϊκή ήπειρος.
Οι λαοί της ηπείρου έχουν ζυμωθεί με το τρίπτυχο Αθήνα – Ρώμη – Ιερουσαλήμ. Με τα τρία ή τα δύο σκέλη του. Λαοί ξένοι προς αυτήν την προπαιδεία έχουν αγεφύρωτες πολιτισμικές διαφορές με την Ευρώπη. Τα περί επεκτάσεώς της στην Ασία και την Αφρική είναι «μεγαλομανής ανοησία» (Χέλμουτ Σμιτ).
Η Ευρώπη έχει σήμερα οξύ πρόβλημα χειραφέτησης από την υπερδύναμη που την κηδεμονεύει ανυπόφορα.
Το ερώτημα ωστόσο περί ορίων της Ευρώπης είναι ταυτόσημο με το ερώτημα κατά πόσον μία ισλαμική και ασιατική χώρα, η Τουρκία, μπορεί να ενταχθεί στην ευρωπαϊκή οικογένεια.
α) Οι Τούρκοι το 2050 θα υπερβαίνουν το άθροισμα Γάλλων - Γερμανών και το 2100 το σύνολο των πολιτών της Ε.Ε. Με όρους κοινής λογικής ποιοι μετά λόγου γνώσεως θα έβαζαν στην Ένωσή τους μία τέτοια χώρα που η ένταξή της θα ανέτρεπε όλες τις δομές της, οικονομικές, πολιτικές και πολιτιστικές; Θα ήταν εξωφρενικό και αυτοκτονιακό.
β) Η Τουρκία είναι μόνον τύποις δημοκρατία. Κατ’ ουσίαν παραμένει ένα ανεξέλικτο στρατογραφειοκρατικό σύστημα. Δεν είναι κράτος δικαίου, είναι «κράτος – συμμορία».
Επί πλέον, επανεξισλαμίζεται ραγδαία, παρά την αδιατάρακτη ισχύ του Στρατού. Οι νομοθετικές μεταρρυθμίσεις προς το θεαθήναι των Ευρωπαίων δεν αγγίζουν το σκληρό πυρήνα του αντιδημοκρατικού συστήματος. Πραγματική εξουσία εξακολουθεί πάντοτε να είναι ο Στρατός.
γ) Αυτός που θα διερευνούσε την ισλαμική παρουσία σε Γερμανία και Γαλλία θα κατέληγε στο απογοητευτικότατο συμπέρασμα ότι υπήρξε σε κραυγαλέο βαθμό ανεπίδεκτη ενσωμάτωσης. Στους ισλαμικούς κύκλους της Γαλλίας κυριαρχεί τώρα η «κατασκευή διαμαρτυρόμενης ταυτότητας» (Olivier Roy). Ευρωπαϊκή ενοποίηση, πραγματική, χωρίς κοινή εξωτερική πολιτική και άμυνα είναι ανέφικτη. Θα είναι απλώς μία οικονομική αγορά, πυλώνας της αμερικανικής στρατηγικής. Δηλαδή, οπισθοδρόμηση, παραίτηση και ουσιαστικά αποσύνθεση του οράματος.
δ) Η Ε.Ε. δε θα άντεχε να φορτωθεί μία μουσουλμανική χώρα που από τον 19ο αι. με το Tansimat και με άλλες κατά καιρούς απόπειρες εξευρωπαϊσμού μένει πάντοτε μόνο στις προθέσεις. Ενδεχόμενη μετατόπιση των συνόρων της Ευρώπης στη διακεκαυμένη ζώνη Ιράν, Ιράκ, Συρία, λόγω γεωπολιτικής του πετρελαίου, θα ήταν ασύγνωστο λάθος.Η Ευρώπη θα αναμετρηθεί στα επόμενα εγγύς χρόνια με προβλήματα – βραδυφλεγείς βόμβες όπως:
1) Η δική της δημογραφική γήρανση και αντίθετα η τεράστια πληθυσμιακή έκρηξη Ασίας – Αφρικής.
2) Το φαινόμενο του θερμοκηπίου και οι δραματικές επιπτώσεις του στο κλίμα.
3) Η τεχνολογία που απομειώνει τις θέσεις απασχόλησης σε συνάρτηση με τη διαρκώς επιδεινούμενη σχέση ενεργού προς μη ενεργό πληθυσμό και απειλεί με κατάρρευση το κοινωνικό κράτος.
Οι παραπάνω διαπιστώσεις προοιωνίζονται μαζικές μεταναστεύσεις τοπικούς και περιφερειακούς πολέμους και άλλα δεινά.
Λόγω αυτών, η Ε.Ε. καθίσταται ένωση ανάγκης. Οι ηγεσίες της όμως οφείλουν να επικεντρωθούν στην υπηρέτηση του αυθεντικού οράματος για μία «ευρωπαϊκή Ευρώπη» προφυλάσσοντάς το erga omnes (η έννοια του «υπερ πάντων» αποδίδεται ως «pro omnibus»).
Σημαντική η expressis verbis αναφορά: «Εν Ευρώπη παραμένοντες ανοικτοί προς τας άλλας Θρησκείας και προς την συμβολήν αυτών εις τον πολιτισμόν, οφείλουν να ενώσουν τας προσπαθείας των δια την διαφύλαξιν των χριστιανικών ριζών, παραδόσεων και αξιών, ώστε να διασφαλίσωμεν τον σεβασμόν της ιστορίας και να συμβάλωμεν επίσης εις τον πολιτισμόν της μελλοντικής Ευρώπης».
Πριν πέντε χρόνια, ο τότε Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ρομάνο Πρόντι, ζήτησε από τους ηγέτες των κυβερνήσεων να ξεκινήσουν μία συζήτηση περί των συνόρων της Ευρώπης. Στην παρέμβασή του, ο Ζάκ Ντελόρ χαρακτήρισε τότε ενδεχόμενη τέτοια συζήτηση «επικίνδυνη και με απροσδιόριστο τέλος».
Έκτοτε βέβαια ολοκληρώθηκε η ένταξη των «10», αλλά προσέκρουσε σε συμπληγάδες η «Συνταγματική Συνθήκη». Αυτό αποτελμάτωσε τις όποιες διεργασίες εμβάθυνσης. Ως εδώ τίποτε το πρωτότυπο. Η φυσιολογία του ευρωπαϊκού πειράματος χαρακτηρίζεται από παλινδρομικές κινήσεις.
Στο μεταξύ αποφασίστηκε η έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων με την Τουρκία. Αυτό βεβαίως δε συνιστά αυτόβουλη ενέργεια των οργάνων της Ενώσεως, αλλά υποταγή στην καταπελτώδη πίεση των Η.Π.Α. και εξυπηρετεί αποκλειστικά τα αμερικανικά γεωπολιτικά συμφέροντα.
Η εξέλιξη ξεπερνά το ερώτημα περί συνόρων της Ευρώπης, γεωγραφικών και πολιτιστικών, αφού αποδέχεται μία χώρα ασιατική και ισλαμική. Ο Ντε Γκώλ ήθελε μία Ευρώπη των πατρίδων απ’ τον Ατλαντικό ως τα Ουράλια και οι Πατέρες της Ευρώπης μία ευρωπαϊκή Ευρώπη.
Για να ορίσουμε τα σύνορα της Ευρώπης πρέπει να αναζητήσουμε πρώτα τα θεμέλια της. Η κοινή πνευματική μήτρα των ευρωπαϊκών λαών είναι το τρίπτυχο Αθήνα - Ιερουσαλήμ - Ρώμη. Η κλασική ελληνική σκέψη και η χριστιανική Αποκάλυψη στην απαράμιλλη σύνθεσή τους που επέτυχαν οι Μεγάλοι Έλληνες Πατέρες του 4ου αιώνα και το δικαιϊκό – διοικητικό κατόρθωμα των Ρωμαίων. Όλοι οι Ευρωπαίοι έχουμε «ξεφυτρώσει από αυτές τις ίδιες αόρατες ρίζες» (Κ.Τσάτσος).
Στο προδρομικό για την ευρωπαϊκή ενοποίηση περισπούδαστο δοκίμιό του, ο Paul Valery επισημαίνει: «κάθε φυλή και κάθε γη που διαδοχικά εκρωμαϊσθηκε, εκχριστιανίστηκε και υπεβλήθη ως προς τα του πνεύματος στην πειθαρχία των Ελλήνων είναι απολύτως ευρωπαϊκή». Είναι επομένως προφανές ότι τα σύνορα της Ευρώπης τελειώνουν εκεί που τελειώνει η ευρωπαϊκή ήπειρος.
Οι λαοί της ηπείρου έχουν ζυμωθεί με το τρίπτυχο Αθήνα – Ρώμη – Ιερουσαλήμ. Με τα τρία ή τα δύο σκέλη του. Λαοί ξένοι προς αυτήν την προπαιδεία έχουν αγεφύρωτες πολιτισμικές διαφορές με την Ευρώπη. Τα περί επεκτάσεώς της στην Ασία και την Αφρική είναι «μεγαλομανής ανοησία» (Χέλμουτ Σμιτ).
Η Ευρώπη έχει σήμερα οξύ πρόβλημα χειραφέτησης από την υπερδύναμη που την κηδεμονεύει ανυπόφορα.
Το ερώτημα ωστόσο περί ορίων της Ευρώπης είναι ταυτόσημο με το ερώτημα κατά πόσον μία ισλαμική και ασιατική χώρα, η Τουρκία, μπορεί να ενταχθεί στην ευρωπαϊκή οικογένεια.
α) Οι Τούρκοι το 2050 θα υπερβαίνουν το άθροισμα Γάλλων - Γερμανών και το 2100 το σύνολο των πολιτών της Ε.Ε. Με όρους κοινής λογικής ποιοι μετά λόγου γνώσεως θα έβαζαν στην Ένωσή τους μία τέτοια χώρα που η ένταξή της θα ανέτρεπε όλες τις δομές της, οικονομικές, πολιτικές και πολιτιστικές; Θα ήταν εξωφρενικό και αυτοκτονιακό.
β) Η Τουρκία είναι μόνον τύποις δημοκρατία. Κατ’ ουσίαν παραμένει ένα ανεξέλικτο στρατογραφειοκρατικό σύστημα. Δεν είναι κράτος δικαίου, είναι «κράτος – συμμορία».
Επί πλέον, επανεξισλαμίζεται ραγδαία, παρά την αδιατάρακτη ισχύ του Στρατού. Οι νομοθετικές μεταρρυθμίσεις προς το θεαθήναι των Ευρωπαίων δεν αγγίζουν το σκληρό πυρήνα του αντιδημοκρατικού συστήματος. Πραγματική εξουσία εξακολουθεί πάντοτε να είναι ο Στρατός.
γ) Αυτός που θα διερευνούσε την ισλαμική παρουσία σε Γερμανία και Γαλλία θα κατέληγε στο απογοητευτικότατο συμπέρασμα ότι υπήρξε σε κραυγαλέο βαθμό ανεπίδεκτη ενσωμάτωσης. Στους ισλαμικούς κύκλους της Γαλλίας κυριαρχεί τώρα η «κατασκευή διαμαρτυρόμενης ταυτότητας» (Olivier Roy). Ευρωπαϊκή ενοποίηση, πραγματική, χωρίς κοινή εξωτερική πολιτική και άμυνα είναι ανέφικτη. Θα είναι απλώς μία οικονομική αγορά, πυλώνας της αμερικανικής στρατηγικής. Δηλαδή, οπισθοδρόμηση, παραίτηση και ουσιαστικά αποσύνθεση του οράματος.
δ) Η Ε.Ε. δε θα άντεχε να φορτωθεί μία μουσουλμανική χώρα που από τον 19ο αι. με το Tansimat και με άλλες κατά καιρούς απόπειρες εξευρωπαϊσμού μένει πάντοτε μόνο στις προθέσεις. Ενδεχόμενη μετατόπιση των συνόρων της Ευρώπης στη διακεκαυμένη ζώνη Ιράν, Ιράκ, Συρία, λόγω γεωπολιτικής του πετρελαίου, θα ήταν ασύγνωστο λάθος.Η Ευρώπη θα αναμετρηθεί στα επόμενα εγγύς χρόνια με προβλήματα – βραδυφλεγείς βόμβες όπως:
1) Η δική της δημογραφική γήρανση και αντίθετα η τεράστια πληθυσμιακή έκρηξη Ασίας – Αφρικής.
2) Το φαινόμενο του θερμοκηπίου και οι δραματικές επιπτώσεις του στο κλίμα.
3) Η τεχνολογία που απομειώνει τις θέσεις απασχόλησης σε συνάρτηση με τη διαρκώς επιδεινούμενη σχέση ενεργού προς μη ενεργό πληθυσμό και απειλεί με κατάρρευση το κοινωνικό κράτος.
Οι παραπάνω διαπιστώσεις προοιωνίζονται μαζικές μεταναστεύσεις τοπικούς και περιφερειακούς πολέμους και άλλα δεινά.
Λόγω αυτών, η Ε.Ε. καθίσταται ένωση ανάγκης. Οι ηγεσίες της όμως οφείλουν να επικεντρωθούν στην υπηρέτηση του αυθεντικού οράματος για μία «ευρωπαϊκή Ευρώπη» προφυλάσσοντάς το erga omnes (η έννοια του «υπερ πάντων» αποδίδεται ως «pro omnibus»).
